zaterdag 17 februari 2018

Relationeel of rationeel

Er is nog iets waar ik in mijn leven tegen aanloop:
De meeste mensen vragen naar elkaars levens uit wederzijdse belangstelling.
En dat tracht ik ook te doen. Maar bij mij blijft het vaak steken in 'informatie-verzameling' of in het gunstigste geval informatie-uitwisseling.

Ik verwerk die informatie niet op een 'normale' relationele manier. Maar puur rationeel.
En omdat er weinig relationeels terugkomt, haken mensen vaak af.
Ze zijn alleen nodig voor de vraag of manlief kan oppassen. Ter voorbeeld...
Of voor de vraag of iets al gelezen is...

Maar mensen maken ook de keus om minder van hén aan mij te vertellen. Omdat door die andere informatie verwerking autisme gezien wordt als een klein kind qua emotionele ontwikkeling. En ja... Die vertel je óók niet alles... Omdat dat brein dat emotioneel niet aankan. Maar het grote verschil tussen mij en een klein kind is dat ik cognitief wél volwassen ben. En uitstekend in staat ben de informatie tot me te nemen. Alleen kan ik emotioneel veel minder met die informatie. Dus ga ik het cognitief verwerken.
Ik zie het als interesse in andermans leven als ik vraag naar hun sociale leven. Maar als die feiten tot me komen, verwérk ik het op een andere manier. Ik sla het fotografisch in me op.
Zijn dat vrienden? Is dat familie? Wat leuk voor je! Geniet ervan!
En zo sta ik er echt in.
Maar mensen denken 'waar bemoei je je mee?'. En willen niet voorzien in die informatieverschaffing, omdat ik er emotioneel anders mee om ga.
Verbanden willen weten en dat fotografisch in mijn hoofd opslaan is wat anders dan binnendringen in iemands leven.
Maar uit veel levens word ik geweerd, omdat mijn hoofd zo ánders werkt.
En kennelijk is de ander emotioneel zo onvolwassen dat ze daar niet mee om kunnen gaan, of denken dat niet te kunnen.
Want ze zouden zich eens inleven in mijn hoofd en iets teveel informatie verschaffen... Alsof het in handen van een crimineel gevallen is.
Geen crimineel. Wel rationeel. Mét emoties die ook allemaal een plekje in die hersenen moet krijgen.

vrijdag 16 februari 2018

Mijn obsessies

Mijn obsessie is gegevens verzamelen over mensen. En ik hoef er niet eens moeite voor te doen. Ik onthoud het gewoon.

Of het komt op mijn pad.
In 5 havo ging ik vanuit Nijmegen een stuk fietsen met mijn zus. Bij toeval kwamen we bij het huis van een wiskundeleraar te zijn. Hij vroeg ons binnen. Het bleek zijn verjaardag. 28/2/1963 was zijn geboortedag.
Hij woonde in Wychen Kraayenberg 91-59.
Zijn vrouw bood ons avocado aan. Was ze zelf aan het eten. Ze vertelde dat ze 25 april jarig was. 25/4/1953. Mijn zus is van 25/4/1963. Scheelde exact 10 jaar!
Sindsdien stuurde ik verjaardagskaartjes en andersom ook! Zelfs al had ik de havo al 20 jaar verlaten.

In Tilburg had ik op school een postbus met nummer 9259. Hé, dat was bijna hun huisnummer!
Zo vallen structuren in elkaar en heb ik overzicht.

Onze buren hadden in de jaren '70 overigens een groene opel kadet met kenteken 52-up-72.

Dit is het enige waar ik gegevens voor gebruik. Structuren ontdekken.
Niks geen crimineel.
Maar enkel de reden waarom ik soms een nieuwsgierig aagje ben.

donderdag 15 februari 2018

De eigenzinnigheid van jongste

Jongste van 15 praat niet. Maar hij heeft wél een eigen wil (gelukkig!). Op zijn geheel eigen wijze weet hij die duidelijk te maken. Soms moeten we dan wel om hem lachen.

Voorbeeld. Hij houdt vooral van alles wat bekend is. Al 13 jaar hetzelfde tv programma. 13 jaar diezelfde muziek. 13 jaar hetzelfde fruit.
Ongezien zetten we vanochtend een bakje met grapefruit naast hem op de bank. Ondertussen zoeken we in de kast de koektrommel met zelfgebakken kersenvlaaitjes. Kom je terug in de keuken, staat daar keurig dat bakje met grapefruit weer op het aanrecht. Op zich doet hij dat keurig. Meneer wil dus gern grapefruit. Overigens ook geen kersenvlaai. Want koek en vlaai is in zijn hoofd gaan zitten als niet-lekkere-producten (behalve roze koeken en eierkoeken).

Ander voorbeeld: 
Bij mijn man kruipt het katholieke bloed waar het niet gaan kan. 
Jongste heeft een radio-cd speler op zijn kamer. 
Deze wordt gebruikt voor cd's die al 13 jaar grijs gedraaid worden. Jongste ligt dan in zijn bed rustig te luisteren. Wil je hem úit dat bed hebben, dan moet je bijna met je volle gewicht aan hem trekken. Maar mijn man had via de radio carnavalsmuziek aangezet. We lopen zijn kamer uit en achter onze rug snelt hij zijn bed uit en trekt de stekker uit het stopcontact. Uit met die vreemde overprikkelende muziek. 😊  

Of als je even het nieuws op tv aanzet, zet hij in een rappe beweging weer zijn eigen dvd aan met Ernst en Bobbie. De juiste knoppen weet hij te vinden en te gebruiken. 

En het is op zijn manier zo'n schatje. 
Kusjes geven kan hij niet. Is motorisch een te lastige handeling. Gistermiddag hebben we hem opgehaald van zijn logeeradres in Nijmegen. Oudste en vriend waren mee. Op de terugweg zaten ze gedrieën op de achterbank. Jongste naast oudste. Oudste vraagt jongste om een kus. Dan beweegt hij zo lief zijn koppie naar andermans koppie. De zijkant van zijn bolletje met haar tegen je wang. Zodat jij er een kus op kan plakken (is voor hem al een kus geven, omdat hij zelf zijn hoofd naar je bewoog). En in deze houding hoeft hij je niet aan te kijken. Maar op deze momenten smelt je. 
Ons eigenzinnige, unieke mannetje, die binnen grenzen zijn eigen wil leeft. Hoe mooi is dat. 


dinsdag 13 februari 2018

Hij werd woedend en wilde niet naar binnen gaan.

Ik verdiepte mij in het laatste stukje van 'het verhaal van de verloren zoon. 

Ik kon me wel identificeren met wat de oudste zoon zei 'Hij werd woedend en wilde niet naar binnen gaan'. 

Misschien was de oudste zoon wel autistisch. Is dit een sociale situatie die hij totaal niet begrijpt. Wordt hij hardstikke rood van zo'n onvoorspelbare vader. 
De genade die de jongste zoon bewezen wordt, voelt voor hem heel onrechtvaardig. Onverdiend. En dat is het ook.
Maar voor een autist wel lastig te hendelen, omdat het niet eenduidig is. 

De vader doet wel zijn best. Ook voor hem komt hij naar buiten. Is het de vader die de beweging naar het kind maakt. En hij doet zijn best de sociale situatie uit te leggen en voor de oudste zoon begrijpelijk te maken. 
Wat een liefde. 



donderdag 8 februari 2018

Mijn hartsverlangen

Kort geleden stelde ik op FB deze vraag: 

Durf je dit een ander te vragen? 
Wat zouden je antwoorden zijn als het jou wordt gevraagd? 

"Het interesseert me niet wat je doet voor de kost. Ik wil weten waar je naar hunkert en of je durft te dromen over de vervulling van je hartsverlangen... 
Ik wil weten of je het wilt riskeren voor gek te staan ter wille van de liefde, ter wille van je droom, ter wille van het avontuur te willen leven... 
Ik wil weten of je de kern van je eigen verdriet getroffen hebt, of het verraad van het leven je opengemaakt heeft of ineengekrompen en gesloten uit angst voor nog meer pijn. Ik wil weten of je met pijn, die van mij of van jezelf, stil kunt blijven zitten zonder op te staan om hem weg te stoppen of af te zwakken of te herstellen... 
Ik wil weten of je iemand anders teleur kunt stellen om trouw te blijven aan jezelf. 
#OriahMountainDreamer "

Ik hoefde geen antwoorden. Wat ik wel hoopte was dat mensen over hun eigen verlangens gingen nadenken. 
En ik ben het zelf ook gaan doen. 

 

Als ik een verlangen heb, dan herken ik die meestal doordat het iets is dat ik dwangmatig najaag. Het móet en zal gebeuren. 
Ik móet die feiten kennen... 
Ik móet dat E achter B- rijbewijs halen. 
Soms ben ik me niet eens bewust van een verlangen, maar ben wel ergens dwangmatig op gericht. Vaak blijkt daar dan toch een verlangen onder te zitten. Het verlangen om gezien te worden, gehoord, begrepen, om te slagen (= niet falen). 
En lukt dat niet, dan dwing ik het af.... 

Maar wat is mijn HARTSverlangen? Ik hoefde niet lang na te denken over deze vraag. Mijn HARTSverlangen staat in deze bijbeltekst: 
Vergeld geen kwaad met kwaad, maar probeer voor alle mensen het goede te doen. Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: ‘Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.’ Romeinen 12:17-19

(Een soortgelijke tekst uit 1 Petrus 3: 8Tot slot vraag ik u: Wees allen eensgezind, leef met elkaar mee, heb elkaar lief als broeders en zusters, wees barmhartig en bereid de minste te zijn. 9Vergeld geen kwaad met kwaad, en als u wordt uitgescholden, scheld dan niet terug; zegen juist, opdat u ook zelf zegen ontvangt, want daartoe bent u geroepen. 10Immers: ‘Wie het leven liefheeft en gelukkig wil zijn, moet geen laster of leugens over zijn lippen laten komen, 11hij moet het kwaad uit de weg gaan en het goede doen, en voortdurend vrede nastreven. 12Want de Heer verliest de rechtvaardigen niet uit het oog en luistert naar hun gebeden, maar hij keert zich tegen wie kwaad doen.’)

Mijn hartsverlangen is: Stel, voor zover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. 

Als er door on-begrijpen geen vrede is – verstoorde verhoudingen – ben ik zelfs bereid ter wille van het hartsverlangen voor gek te staan. Pogingen doen om te praten voor het herstellen van die vrede. Paniek als ik ongehoord blijf (dat gedoe met die alters: zie veel verdriet). 

Het verraad van het leven (verstoorde verhoudingen door misbegrijpen en al wat binnen mijn vermogen ligt om dat te herstellen blijkt te weinig) doet me ineenkrimpen. Het plaatje (met alle mensen in vrede leven) is niet kloppend. Zelfs als maar één van de honderd personen iemand is waar geen vrede mee is, blijf ik strijden tot ook bij die honderdste die vrede er is. Voor zover het in mijn vermogen ligt…

Wat ligt dan wel in mijn vermogen? Zorgen dat ik zoveel mogelijk groen blijf, zodat er door rood geen onvrede hóeft te komen. 
Die weg zorgt voor meer rust dan – doodvermoeiend – blijven strijden. 
Zelfs als dat betekent dat ik een ander teleur moet stellen. Geen felicitaties meer. Geen goede wensen. 
Ik zorg voor mijn eigen groen en dan zijn de relaties ook groener.

Vrede… met alle mensen... Op zich een goed streven… Maar: 

Wanneer is er dan vrede? Wanneer is dat doel bereikt? Als mensen voldoen aan de plaatjes die ik in mijn hoofd heb? 


Wat ik wel weet is dat geen vrede hebben met iemand me echt pijn doet. Diep in het hart raakt. Omdat ik diep van binnen voel dat verstoorde verhoudingen niet is zoals het bedoeld is. Het is niet recht. En in plaats van het recht maken bij Hem te laten, is het voor mij een drijfveer om zelf te strijden voor het verdwijnen van wat krom is. Ervaar ik het als onrecht als blijkt dat het een strijd van één kant is. Dat kennelijk die ander er geen probleem mee heeft om met iemand in onvrede te leven. Ben dan zó dwangmatig gericht op die vrede dat ik zelf recht wil spreken, wreken als het uitblijft. Vanuit de pijn van een niet vervuld hartsverlangen. 


Een niet vervuld hartsverlangen als het gaat om mensen uit mijn verleden waar geen vrede mee was (en geloof me... ik ben echt wel bezig (geweest) met daders te zoeken, trachten familie te achterhalen etc., maar blijf steken en de onvrede blijft in mijn koppie haken..). 

Een niet vervuld hartsverlangen als het gaat om mensen in het nu. Ik ben zelfs bereid voor gek te staan om de vrede terug te winnen. Zo diep zit dat verlangen.  


Ik wens je vrede. Ik wens mezelf vrede. Met mezelf. Met alle mensen. Zo diep zit dat hartsverlangen.. een verlangen uit mijn tenen. 






 


maandag 5 februari 2018

Levenslessen

Ik houd van levenslessen.
Want zeker als ik groen ben, is er nog veel ruimte voor groei.
In rood lijkt het of ik er niets van bak.
Maar in groen kan ik me ontwikkelen in dingen. Dan bezit ik best dat vermogen.
Dan sta ik open voor goede boeken en goede artikelen.

Eén van die boeken op het moment is 'mijn dinsdagen met Morrie'.

Mijn Dinsdagen Met Morrie

Hier kun je er wat meer over lezen: https://www.bol.com/nl/p/mijn-dinsdagen-met-morrie/1001004006174322/?Referrer=ADVNLGOO002008L-DHVBUAG75NE62-219364767330&gclid=EAIaIQobChMInpjY9s6O2QIVpLXtCh09qAUtEAAYASAAEgI0PvD_BwE

Morrie die ernstig ziek is (hij heeft ALS) is de leermeester van Mitch.
Morrie was de vroegere professor van Mitch.
En twintig jaar later is het contact weer opgepakt.
Er vinden gesprekken plaats over leven en dood.
Over liefde en leven.
En voor even is Morrie ook mijn leermeester.

Hier een krachtig citaat:

No automatic alt text available.

Maar ook ben ik naar aanleiding van een preek in onze kerk dit artikel in trouw gaan lezen van de 88 psychiater Herman van Praag. Wow. Wat een levenslessen. En dan te bedenken dat hij even oud is als mijn moeder. (Mijn moeder bezit deze helderheid niet meer... ). Herman van Praag: Wat een mooi mens!!! En fantastisch hoe deze man zijn leven tot nu toe geleefd heeft.

Het is een prachtig interview met deze psychiater.

Een citaat er uit:
"Mijn goede vriend Dick Swaab brengt in zijn boek ‘Wij zijn ons brein’ alles terug tot materie. Ik zeg vaak: ‘Dick, moet je eens luisteren. Als ik van jou wil weten wie je bent, hoe je zo geworden bent, moet ik dan in jouw hersenen kijken? Ik denk van niet. Ik moet met je práten, met je familie, je omgeving. Dan krijg ik een beeld wie Dick Swaab is. We zijn ons brein niet, we zijn er dankzij ons brein’. Er is meer dan het meetbare. Ik vind het dom om religiositeit af te doen als een sprookje.” 


We doen het te weinig. Echt praten MET elkaar. En zo fijn als er vragen mogen bestaan en niet alles verklaard hoeft te worden. Kortom: levenslessen. 

Ik kan weer even vooruit. En ik hoop jij ook. 

vrijdag 2 februari 2018

Zooooo verdrietig!!!!

Overprikkeld van mijn eigen man. Kan dat? Ja!!! 

 

Mijn man deelde een plaatje van iemand. Hij vroeg aan mij of dat mocht. 
Ik probeer de persoon die dat plaatje postte te omzeilen. Heb het volgen uitgezet. Dus had het zelf nog niet gezien. Maar had het wel al eerder op twitter voorbij zien komen. Mijn man niet. Hij doet niets met twitter. 

Hij gaf me de volgende motivatie om het plaatje te delen: het zichtbaar maken van de schoonheid van mensen met een handicap. Hun onbevangenheid. Hun afhankelijkheid. Precies de reden dat hij vaak foto's van jongste deelt. Zichtbaarheid. Niet als aaibaar project. Maar omdat hij het verdient zichtbaar te zijn. Uit de anonimiteit. Een gezicht bij wat lastig is. 

Het gaat om dit plaatje: 

 
Een kind met syndroom van Down staat tijdens de mis op en wandelt naar de paus. De bodyguards gaan naar haar toe om het meisje terug te brengen. Maar de paus houdt hen tegen en zegt: "Kom bij mij". Het kind gaat zitten, en de paus predikt verder terwijl hij haar hand vasthoudt.

Tot zover prima. Maar wat overprikkelt me dan? Zijn opmerking onder het plaatje. 
Dat raakt me diep... 
Hij schreef: 
Overigens rent Jongste ook rustig naar voren. Maar dan voor de sensorische dingen. Om op boxen te tikken bijvoorbeeld. In dat opzicht zijn kinderen als Vincent minder 'knuffelbaar'. Een inclusieve samenleving, maar autisme is niet zo aaibaar..  Eerder lastig... Wat moet je met een vreemd fladderende jongen die je niet aankijkt, geen contact maakt, dwangmatig liften in wil en op vanalles wil tikken, etc..
En een lieve vrouw met autisme schreef er onder: 
Oké ja dat klopt ook zeker wat je hier typt T want aan kinderen met down syndroom daar kun je het aan de buitenkant vaak zien dat ze wat hebben en verstandelijk beperkt zijn en aan kinderen met autisme zie je vaak niks aan de buitenkant ik ervaar dat zelf ook helaas ook ik heb autisme en ben verstandelijk beperkt en merk bij mijn zelf ook dat ik vaak niet word geaccepteerd omdat je niks kan zien aan mij of we hebben opeens een bepaald gedrag of raak opeens compleet in paniek waardoor mensen schrikken of weg lopen omdat ze er niet mee om kunnen gaan en ook omdat je niks ziet aan ons en het bij ons van binnen zit en niet aan de buiten kant ziet dan verwachten ze het niet dus ik begrijp jullie gevoel volkomen en het is heel erg verdrietig 😭 

Wat overprikkelt me dan? 
De keren dat ik zelf zo lastig was... 
Niks inclusief... 
Het laat relationele schade na... 
In gedachten ga ik terug naar een dag in september... 
Georganiseerd door ern organist waar ik een jaar geleden een fijn weekend had. 
Marianne Grandia sprak daar. 
In september organiseerde deze organisatie ook een dag. 
Op mans advies ging ik er heeen. 
Hij dacht dat het leuk voor me zou zijn... 
Dat werd het niet... 
De diepe compleziteit van mijn gebrokenheid kwam letterlijk naar buiten... 
Door onbegrip zelfs angstig vermomd in leugens... reagerend als een kat in het nauw... sprongen makend door opgejaagd zijn door het onbegrip en structureel ongehoord zijn... want ik heb meermaals mijn verhaal willen vertellen... Dit was mijn verhaal: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/01/uit.html. Met als belangrijkste citaat uit bijgevoegde link: Diezelfde week erna ging het al mis... Omdat ik met vragen kwam te zitten na een lezing en ik écht de veiligheid voelde ze te stellen na de dierbare en goede ontmoeting. Dat bleek verkeerd te vallen... 
Hadden we maar verwachtingen besproken wederzijds... 'we hebben nu wel deze ontmoeting, maar waar staan we... Wat kan en mag ik verwachten?' Helaas niet gedaan... 
Mijn vragen werden niet beantwoord en ik ging op zoek wie toch al die mensen waren waar wel dingen van beantwoord werden. Is het familie? Is het het ... Of... Ik kwam er niet uit. En trachten het via alters te achterhalen bracht me van de regen in de drup... 
Als het in die eerste week na die ontmoeting niet gelijk mis ging, was al het andere er waarschijnlijk niet achter aangekomen... 
Want er moest leugen aan te pas komen om me hier uit te praten... 

Op dat kruispunt stond ik die dag. Ik had een dag eerde op die manier iemand benaderd via een alter. Hele grote dingen werden er van gedacht. Ik zou diegene wel kennen. Etc. 
Wanneer heb ik de kans gehad om bovenstaande te vertellen? Nooit! Mijn voorstellen om te praten in de vuilnisbak gewipt. Etc. Uiteindelijk kwam alles omdat ik niéts snapte van het niet beantwoorden van een simpele vraag na een lezing... 'Wie zijn al die anderen die wel aandacht krijgen?' Dat zij aandacht kregen zag ik in die FB ticker - die godzijdank allang niet meer bestaat. Geeft rust dat ik niet al die acties zie van mijn vrienden op hún vrienden. 
Uiteibdelijk allemaal autistische dwangmatigheden van mij... 
Nee. Het verhaal is vreselijk groot gemaakt. Nee, ik wist niet wie het was. En weet dat nog steeds niet en heb die dwang om dat te weten alláng losgelaten... 
Maar zo lastig is autisme dus... 
Dikke vette paniek die dag...
Ik moest maar naar het gebedsteam... 
Mensen die ik vertrouwde na dat eerdere weekend... 
Maar ik werd bij het gebedsteam weggehaald, want ze moesten rust hebben voor hun taak en ik was te zwaar. 
Een lieve vrouw erbij die ik kende zelfs al van een eerder nabij-weekend. 
Ik ben deze dag zó ontzettend diep in paniek geweest door onbegrip dat ik sindsdien van een aantal mensen waar ik voorheen contact mee had niets meer hoor. Nog wel 'bevriend'. Maar het contact is veranderd. Dat merk je aan alles... Autisme paniek (uit een soort van doodsangst maak je hele rare sprongen), ziet eruit als zware gestoordheid. En mensen kunnen daar totaal niets mee... Niets geen hand vast houden... Niets geen gebed... Niets geen inclusiviteit... Relaties voorgoed verstoord. Voor de show nog bevriend. 
Naar die organisatie durf ik nooit meer... 
Je voelt aan alles dat je het toch eigenlijk verbruikt hebt... 
Durf dáár mijn gezicht niet meer te laten zien... Wie er ook spreekt... 
Christenen. 
Naastenliefde. 
Plekken waar je veilig zou moeten zijn... 
moeten zijn... 
Zolang ik niet ontspoor wel ja. 
Hier hebben ze aan den lijve ervaren wat roodheid is. 
En je voelt gewoon de diepe afstand van mensen die eerst zogenaamd begrijpend dichtbij waren... 

Mijn man heeft gelijk... 
Er zou geen verschil moeten zijn tussen gezond, down, huppeldepup óf autistisch... 
Maar dat verschil is er. 
Is uitermate voelbaar. 
Voor mij. 
Voor ons gezin. 

Zijn terechte reactie heeft mij in herbelevingen gestort van al die plekken waar ik autistisch ontspoord ben (waar bovenstaand voorbeeld er maar één van is...)  en waar sindsdien mensen zich niet meer capabel achten ermee om te kunnen gaan... 

Die arme man van mij... 
Hij kon ook niet weten dat zijn reactie dit bij me teweeg zou brengen... 
Arme ik... 
Want mijn ziel smacht ook naar die hand. 
Naar erbij gehaald worden. 
Nog net niet door de bodyguards weggewerkt... 
Maar het scheelt soms niet veel...