woensdag 25 april 2018

In balans?

Allereerst mijn excuses. Mijn excuses voor alweer een blog in de (late) avond. 
s Avonds gaat mijn koppie draaien. Ik voel me 's avonds het meest down, eenzaam, somber, vermoeid. Het kaarsje is 's avonds echt uit, maar de sombere plaat moet eerst afgespeeld worden. 
En het reguleren van die emoties? Tja... Dat is lastig... Het is een soort zelfbehoud, zelfzorg, dat ik het van me af ga schrijven. 's Avonds gaat de molen draaien, sluit ik me het meest af van mijn geliefden, sluit me op in mijn eigen wereld. Woorden geven áán die wereld maakt dat ik mijn hoofd in vrede kan neerleggen en rustig kan slapen. 

De afgelopen 3 dagen had jongste al vakantie. Oudste niet. Jongste ging naar de dagopvang in Rosmalen. 's Ochtends halen/brengen. Einde van de middag halen/brengen. Totale tijd, ruim anderhalf uur per dag. 
Ik had deze dagen niets in mijn agenda. De komende weken zijn volle weken met veel leuke dingen. Dingen die ik ook graag doe. De onrust die dat in mijn koppie veroorzaakt, doordat het normale bestaan doorbroken wordt neem ik voor lief. Ik moet daar doorheen, en dat lukt het beste als ik dag voor dag leef. Want de hele brei is niet te overzien. Vandaag is vandaag en morgen is morgen. Maar deze dagen had ik niets. Het waren goede dagen. Veel gedaan in huis. En dat gaf een tevreden gevoel. Een juiste balans in prikkels. Gern onder- én geen overprikkeling. 
Maar tegelijkertijd zijn het ook eenzame dagen. Want behalve het 5minuten contact met begeleiders van jongste, zie en spreek ik geen hond. Een eigen keus. Ik vind het heerlijk als ik in mijn eigen tempi en mijn eigen tijd mijn eigen ding kan doen. In dit geval werk in onze eigen huishouding. Aan de andere kant geen bewuste keus. Er IS ook echt niemand die me (spontaan) belt, of waarmee ik wat afspreek. Buiten mijn geliefden om heb ik geen plekken waar ik mijn hart lucht. Mensen die voor mij in de categorie vriend vallen, zie ik nauwelijks. Ik neem geen contact op... Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt die drempel ook hoger. Ik wandel in mijn eentje door een prachtig natuurgebied nabij Rosmalen. Praat tegen God die ik als vriend bij me heb. Praat tegen mezelf. 
Morgen en overmorgen zijn man en jongste beiden ook thuis. Dat helpt wat tegen dat eenzame gevoel. Het verstoord wel mijn eigen ding kunnen doen. Meer chaos in leven en hoofd. Maar blijft: Echt diepe contacten buiten ons gezin om hebben we niet... Er zijn dagen dat ik geen hond zie... Of alleen een hond... En dat grijpt me 's avonds naar de strot. Ik mis zó een plek waar en bij wie ik af en toe - zonder oordeel kan sparren... En tegelijkertijd zou ik dat ook niet wekelijks willen... Maar gewoon... Iemand waar je even op terug kan vallen - buiten je man om... Die je even die app kan sturen. Die je even kan zeggen... Hé, mijn koppie draait door, neem je me mee in gebed? Om weer verder te kunnen gaan met mijn eigen ding... Ik heb geen mensen om me heen die in die behoeften voorzien... 

Voor nu... Ik ben het middels deze weg kwijt. En dat is ook fijn. Mijn koppie weer in balans.

maandag 23 april 2018

Autistische Miscommunicatie rond de BBQ

Die lieve man van me. 
Hij gaat op zaterdag de boodschappen doen. Zoveel mogelijk voor een week vooruit... Omdat ik het niet overzie... dat boodschappen doen... Ik maak wel het lijstje voor hem. En hij belt ook nog mijn oude moeder om samen met haar - stap voor stap - ook een lijstje te maken voor haar. 
Jongste mee. Karrenvol boodschappen voor ons en mijn moeder, karrenvol geduld voor en met Vincent, hem erbij betrekken, etc. 
Soms zijn de boodschappen die ik opschrijf raadselen voor hem. Dan belt hij me op, na een zoektocht met het Jumbopersoneel naar de juiste producten. 'Moet je écht dat hebben...? Wat bedóel je toch?'. Er staat ook standaard op het lijstje 'Ton eten zaterdag en Ton eten dinsdag'. Dan kookt hij en hij mag ook zelf bedenken wat. Afgelopen zaterdag belde hij me weer op uit de Jumbo: zullen we BBQen vanavond? Dat was een goed plan. Ook gelijk mijn moeder gevraagd. Mijn man zou voor 5 personen wat laten samen stellen door de slager van de Jumbo.  En dan begint het grote wachten... En maar vast alles klaarzetten, de tafel dekken en de BBQ klaarzetten. Om half zes stapt hij binnen. Vier uur weggeweest voor de boodschappen! Voor een berg boodschappen en een berg mantelzorg. Hij ruimt eerst zoveel mogelijk in de kasten. En dan komt het vlees uit de tas... Blijkt het een steengrillen/gourmet-pakket! Hevig teleurgesteld begin ik te tieren. Man en oudste komen met de oplossing: we gaan buiten steengrillen! Wel zo knus met zo'n ding op tafel. Omdat dit voor mij schakeltijd kost, stem ik niet gelijk in, maar tier nog even verder. Zo'n 20 minuten en gegil verder zitten we gezellig te steengrillen. 
Maar mijn hoofd wil traceren wat er dan fout ging. Ik wil het proces reproduceren. 'Vroeg je de slager dan om een steengrillpakket i.p.v. om een pakket met BBQ-vlees'? Voor mijn man voelt het als een aanval. Wil de erkenning van al het gezwoeg die middag en weet het echt niet meer... zulke details slaat hij gewoon niet op... Voor zijn gevoel val ik in herhaling ... met hem aanvallen... Dus geërgerd kapt hij dat af. 
Ik weet niet meer hoe het kwam... Maar vanochten vóór hij naar het werk ging, kwam het gesprek er weer op. Ik zei: 'volgens mij begrijp je niet wat er in mijn hoofd gebeurd... je denkt alleen maar dat ik je aanval en reageert dan geërgerd op mij. Wat ik wil, is stap voor stap het proces nagaan wat er dan mis ging... Ook om hem te helpen... Wat gebeurd er in ZIJN hoofd dat hij het verkeerde vlees aan de slager vraagt. Was het de drukte? Vermoeidheid? Zijn ouder-worden?' Ik wil analyseren en begrijpen... Kan het een volgende keer voorkomen worden? Dat weet ik alleen als ik grip heb op wat er gebeurde. Nu moest hij schakelen... Van zich aangevallen voelen naar mijn drang (dwang) tot willen begrijpen. Hij: 'maar als ik het toch écht niet meer weet... kun jij daar dan geen vrede mee hebben?... Dan is het geen wonder dat mensen voor je op de loop gaan...met je alles willen begrijpen...' Hij weet nu wel dat het niet mijn bedoeling is hem aan te vallen dat hij het verkeerde gekocht heeft (hoewel het zo voor hem blijft voelen, omdat de erkenning van zijn 'werk' achterwege blijft). Maar dat het van mij proces-analyse is. Maar dat weer begrijpen is voor hem lastig... Omdat hij niet kan voldoen aan wat ik weten wil... omdat hij het eenvoudigweg niet meer weet. Voor hem komt het over als gezeur... Ik blijf er maar over zeuren... (terwijl het voor mij geen zeuren is, maar analyseren en de drang elk detail te willen weten). In rood knal ik er nog uit dat hij 's avonds niet meer thuis hoeft te komen omdat hij die switch niet maken kan. Omdat hij dan niet langer - in zijn ogen - met een zeur hoeft te leven. Maar na een kwartier - nadat hij vertrokken was - was ik dat alweer vergeten. Ik had het druk met zorgtaken m.b.t. jongste en dingen die gebeuren moesten. Ik heb een prima dag gehad. En mijn man is gewoon thuis... 😍. 
Tot zover weer het inkijkje in mijn te complexe hoofd en wat dat voor relationele en communicatieve gevolgen heeft... 

 

zondag 22 april 2018

Een zeer open zoon en een zeer gesloten ik.

Op een te hete middag gingen we wandelen in het bos van De Maashorst, te Nistelrode, hier zo'n 10 km vandaan. Man. Ik. Jongste. 
We waren moe. 
Alledrie. 
En de warmte deed daar geen goed aan... 

Ik poste deze prachtige foto's op FB. 

 

 

 

 

Prachtige foto's doen het goed op FB. 

We hadden brood en melk meegenomen. Jongste had zijn beker leeg en wilde hem mij in mijn hand duwen. Maar ik vertoefde in mijn eigen wereld en reageerde niet direct. Heel narrig en dwingend hoor ik opeens twee schelle klanken, die te vertalen waren als 'hiér mámma'. En ik krijg de beker in mijn hand. Zoals hij al zo vaak in zijn leven doeltreffend woorden gezegd heeft om ze vervolgens nóóit meer te zeggen. Vandaag was een uitzondering. We faketen een keer dat we de weg niet meer wisten en vroegen hem waar we heen moesten. 'Hier', klonk het, terwijl hij de juiste richting op liep. Ik ben ervoverigens van overtuigd dat ook hij - net als ik - fotografisch een wegenkaart in zijn hoofd heeft. Alleen kan hij het niet zeggen en heeft er weinig aan, omdat hij nooit alleen op pad zal kunnen. 

En dan... autisten hebben geen behoefte aan contact? Ik dacht het wel! Papa is zijn grote levensmaatje en zijn nabijheid werd nadrukkelijk gezocht. 

En ik? 
Voor dat je de diagnose autisme krijgt als vrouw, heb je vaak al tig andere diagnoses gehad. Waaronder angststoornissen en depressie. Allemaal waar. Maar niet als afzonderlijke diagnoses (waardoor therapie dus ook niet werkte), maar als symptoom van... autisme. 
Behalve het feit dat ik altijd - vanuit puur groen ook - ineens in rood kan flippen (vaak door triggers). Die grens van heerlijk groen naar ineens gillen en schreeuwen, kan al gebeuren als ik groen een la opentrek en ik constateer dat dingen niet meer kloppen zoals het was. De grens van groen naar rood is flinterdun. Om een strootje al gierende paniek. 
Maar op dagen dat er niets aan de hand lijkt of dit tot een minimum beperkt is (groene dagen dus) kan ik wél heel down zijn. Depressieve gevoelens. Leegte. Zwart gat, waar ik ingezogen wordt. Doodmoe. Verveeld. Groene dingen doen, maken me niet gelukkiger. 
Zo'n dag was vandaag. Nu is het een dag. In het verleden ook hele periodes. Depressie als onderdeel van autisme. Geen zin in leven. Niet omdat ik dood wil in rood. Maar omdat de levenslust een beetje weg is. Soms ook door onderprikkeling. 
Alle prikkels uit mijn leven weren, maakt vlak, lusteloos, levensloos. Ik zak letterlijk in. Mijn brein in de-activatie-stand. Inactief. 

Vandaag was het zo'n dag. 

vrijdag 20 april 2018

Onrecht aan mijn ziel

Het blijft voelen als onrecht... Mensen die je met de beste bedoelingen (echt waar!!) ooit wilden helpen.
Zelfs er nog vanuit gaande dat het met dat autisme wel los zou lopen... Maar ja... Autisme grijpt diep in... Zelfs - ja ook - in relationele verhoudingen. Op plekken waar afspraken gemaakt of nagekomen moeten worden. Mijn ziel schreeuwend om structuur daarin! (hoe zit dat met die chaotische tijden dat je (on)bereikbaar blijkt?). Door onkunde werd dat willen weten gezien als een soort afhankelijkheid. Verslaafd aan een snoepje dat aandacht heet. Dus werd de bereikbaarheid nog chaotischer. Waardoor ik inderdaad reageerde als een verslaafde wiens drugs werd afgepakt en als een klein kind waarvan de ouder emotioneel zich terugtrekt uit de relatie. Omdat mijn ongeleide gedrag er inderdaad uitziet als de reactie van een verslaafde, zou dat het bewijs geweest zijn dat de juiste weg was ingeslagen. Maar reageerde ik als een verslaafde? Nee. Mijn ziel was volkomen in paniek van zoveel structuurloosheid!
Duidelijk was inderdaad dat dit onrecht was aan mijn autistische ziel. Ook voor de ander. Dus de ingeslagen weg bleef bestaan, omdat werd ongezien dat de ander een hele andere emotionele taal spreekt als ik. Als een schrijver die een analfabeet moet leren lezen. Daar lagen de gaves niet.
Maar ondanks dat werd toegegeven dat de gave er niet was, is wel ingevuld dat de duidelijkheid die een autist nodig heeft hetzelfde is als mij opleggen om me aan bepaalde regels te houden. Regels die inhielden dat ik op geen enkele manier contact mocht zoeken. Want door het gebrek aan de juiste gaves zou er toch nooit meer enige reactie terugkomen.
Opgelegde regels ná de ontsporingen door de structuurloosheid in het begin.
En mijn ziel bleef schreeuwen om die structuur! Wat maakt dat je Jantje, Pietje en Klaasje wel ziet op trouwdagen of andere dingen. Wat maakt dat daar niet besloten is tot geheelonthouding. En is de geheelonthouding alleen bij mij, of ook bij anderen waarbij persoonlijk contact geweest is. Dat maakt dat ik me schuldig maakte aan uitzoekwerk. Omdat betrokkene zelf niet anders wil meewerken aan structuurverschaffing dan mij regels te laten nakomen. Maar het onrecht aangedaan aan mijn autistische ziel, lijkt maar niet te helen...
Hoe was het geweest als zulke mensen - in plaats van zich terug te trekken en jou te verplichten hen ook te vergeten (wat met mijn autistische hoofd onmogelijk is...) vanwege gebrek aan juiste gaves - hadden getracht de juiste kennis en vaardigheden op te doen, zodat het obstakel autisme wederzijds te nemen was en geboden hulp dus effectiever werd? Minder van brand blussen naar brand blussen? Want dat is het jaren geweest... Weer brand... Ik weer een bloemetje sturen, omdat dat natuurlijk nóóit mijn bedoeling was... Wat weer nieuwe brand werd, omdat vanuit die afhankelijkheidstheorie nooit meer op die bloemen gereageerd werd...
Wat nu als de bereidheid was getoond om vaardigheden te verschaffen om met mij en 'soortgenoten' te leren omgaan? Dan zou mijn ziel veel meer recht gedaan zijn... Want het is echt niet zo dat die hele periode voor niets geweest is... Ik heb - zeker in het begin toen de last van autisme in deze relatie nog niet zo groot was - veel verwerkt. Van basisprincipes (overgave - zoek eerst het Koninkrijk van God - vrijheid), heb ik wel degelijk geleerd. En ook dat verandering van binnen naar buiten plaatsvindt en dus niet beginnend bij aanpassing van je gedrag (wat dus door de 'regels') wel van mij verwacht wordt... Dat ik uiteindelijk meer aan een hond heb dan gaan hangen aan mensen die mijn autistische ziel beschadigen. Maar in kleine dingen merk ik wel dat dingen toen gezegd en besproken wel degelijk nu nog een positieve invloed hebben. Omdat mijn tempo van verwerken véél lager ligt, kan het jaren later nog doorwerken. Omdat ook die positieve dingen nóóit uit mijn autistische koppie verdwijnen... Maar door al het negatieve werd gedacht dat dat positieve er niet meer was of zo... Iniedergeval werd het flink overwoekerd door al het negatieve... Maar het blijft beiden in gelijke mate in mijn koppie aanwezig... zowel het positieve als het negatieve. En de gevolgen ervan dus ook. Nu voel ik het onrecht weer. Op een ander moment voel en merk ik weer de vruchten van het positieve uit die tijd. Stukje bevrijding. Een trap die van boven naar beneden schoongemaakt wordt. De vrijheid van omgaan met dingen. De vrijheid die verwerking bracht.
Ik heb nog wel eens jaren nadien weer een positief effect teruggekoppeld... maar ook dat werd weer als afhankelijkheid gezien... 
Ik moet verplicht vergeten..

Ik zag gisteren deze training voorbijkomen op een FB pagina die ik volg: https://www.facebook.com/autismecoach/posts/1723731651021482. Het zien van deze post triggerde onmiddellijk het onrecht aan mijn autistische ziel... Dat is zó weer op te roepen.. woekert onder de oppervlakte. 
Hoe anders zou het geweest zijn als in plaats van te blijven roepen dat er geen gaven zijn, er tóch geïnvesteerd zou zijn geweest in het opdoen van vaardigheden... Zodat geleerd zou zijn dat terugkoppeling van positieve effectten die jaren later optreden geen tekenen van afhankelijkheid zijn, maar enkel een bewijs hoe mooi anders mijn hoofd werkt. Net zo mooi en uniek als elk ander hoofd. Geleerd dat een roep om duidelijkheid meer een roep om structuur en inzicht daarin is (omdat ik niet dom ben) dan mij als een hulpeloos wezen te verplichten regels na te komen... Dat ik emotioneel een kind kan zijn en rationeel gewoon volwassen maakt het voor alle partijen zo lastig... 

Wat als mijn ziel wel recht was gedaan???? 
De negatieve schade van het onrecht nog dagelijks voelbaar... 
Ik zal er zelf mee moeten leren leven dat mijn auti-hoofd ook dát niet uit kan schakelen. Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid. 
Ik hoop wel oprecht dat zo'n ander de verantwoordelijkheid neemt om - ondanks het gebrek aan gaven - toch te investeren in het opdoen van kennis en vaardigheden. Waarom? Dat dit andere autisten niet hoeft te overkomen... Want vaak staat het er aan de buitenkant ook niet op dat iemand autistisch is. Of weet iemand het zelf niet eens... Maar bij gebrek aan structuur zal zeker schade ontstaan. Onbegrip. Miscommunicatie. Dat verdriet gun ik een ander niet... 
Als ik hierin een oefenobject was hoe het niet moest, dan heeft de pijn nog zin gehad... 
En ik hoop en bid dat ook aan de andere kant niet alleen dat negatieve overheerst. Maar ook de mooie en vooral unieke positieve dingen. Hoe ik zaken fotografisch onthield. En jaren later nog op wist te ratelen. Mijn mooie manier van informatie onthouden en verwerken. Het leeglopen na gesprekken. Negatief? Door de structuurloosheid van wel- niet reageren wel. Enige structuur daarin aangebracht was het toch mooi dat ik juist die persoon betrouwbaar genoeg achtte om me (autistisch) te laten gaan... Alle data die ik in notime uit mijn hoofd wist. Mijn unieke autistische wijze van meeleven met alles (wat voor mij attent zijn inhoudt en voor de ander een binnendringen... 'weet ze zelfs dat???'). 
Ik hoop en bidt dat gezien wordt - ooit - hoe mooi en uniek juist dit alles was. 
Dat dit mooie en unieke nóóit zo negatief bestreden had moeten worden, alsof het een parasiet was die uitgeroeid moest worden. Een parasiet die gif verspreidt en op een dag zou men wel weten dat het gif was... 

Ik hoop en bidt dat uit deze jaren van wederzijds onrecht, gebruikt mogen worden door Hem. Op een positieve manier. Voor alle partijen én toekomstige partijen. Dan ben ik dankbaar dat ik onrecht heb geleden om toekomstige partijen dit onrecht niet meer te laten overkomen. Dat is mijn gebed. Mijn hoop. En zeker weten. In dat vertrouwen kan ik enkel dankbaar zijn voor alle positieve vruchten die die jaren nog steeds op me hebben... 
Met een glimlach besluit ik deze blog (due ik met een traan begon). Want ik ken Hem goed genoeg om te weten dat Hij ook dit ten goede zal gebruiken. Het was nooit de bedoeling dat dit alles zou gebeuren. Maar Hij kan er iets goeds van maken. 

maandag 16 april 2018

ALS AUTIST KOM JE NOOIT KLAAR!!!!!

Huh?
Waar gaat deze blog over? 
In de letterlijke - relationele sfeer - kan dit denk ik ook wel kloppen... 
Weet niet eens hoe zoiets zou moeten voelen... 
Maar die druk leg ik mezelf allang niet meer op. En mijn man ook niet. Het is hoe het is en er is in dat opzicht geen goed of fout. 

Maar in andere opzichten moet je hieraan denken: 



Het blijft gewoon ALTIJD en LEVENSLANG druk in je hoofd. Allerlei taken die blijven 'hangen', gesprekken, niet afgesloten dingen, etc. Of hè nou planningen maakt, of niet, wel of geen schema's... daar zit het hem niet in... Het is de brei aan dingen die permanent te groot is en je nooit overziet. Altijd denken aan dingen (heel veel) die moeten gebeuren, maar omdat je nooit klaarkomt, wordt due lijst (in je hoofd) steeds langer. 


Gierend gek!!! 

Of veel simpeler: ik zit in de kerk in een werkgroepje 'anders vieren'. 
De voorzitster heeft me ontvriend op FB, omdat ze met haar hooggevoeligheid niet tegen mijn overprikkeling kan. 
Maar ze kwam gisteren tijdens de koffie wel naar me toe dat ze zich aan het verdiepen is in autisme en dat ze ontdekt heeft dat opdrachten naar mij niet te vaag moeten zijn, omdat het dan een niet te overziene brei voor me is/wordt. En dat is waar. Prachtig dat gesprekje en dat iemand zich toch in je verdiept! Haar ontdekking dat ik én intillgent ben én toch dingen niet kan overzien... Ondanks mijn aanvankelijke verdriet en niet begrijpen van de ontvriending. 
Maar dan nog ben ik geneigd te snel 'ja' te zeggen op dingen... omdat ik zó graag wil... 
Er worden a.s. donderdag bij de gemeenteverordening enquêtes uitgedeeld over het 'anders vieren' en het lijkt haar een mooie taak voor mijnsom die enquêtes te verwerken. Ik zeg ja, omdat dat past bij mijn analytische kwaliteiten. Maar eenmaal thuis gaat mijn hoofd lopen... Ze had het over verwerken in google forms, etc. Ik zou technisch best uit kunnen zoeken hoe dat werkt en zou het nog kunnen ook. Maar daar heb ik mijn eigen tijd en tempo voor nodig. En omdat het me al amper lukt om de huishouding draaiende te houden en het permanent te vol is in mijn hoofd met deadlines die ik nooit haal, heb ik geen idee wáár ik dit in moet passen!!!! Maar ja? Wat dan wel? Me maar helemaal terugtrekken uit die groep??? 
Het zoveelste in mijn leven, waar ik aan begin en niet kan voltooien... en het zelfs niet durf te stoppen, omdat ik mensen niet teleur kan stellen en ik dan maar ga pleasen... ik wil ook zo graag! Meedoen. Meedenken. Maar wat past dan wel bij mij binnen zo'n groep? Wat is niet te groot en waarmee kan ik dan toch tot mijn recht komen met mooie ideeën die ook ik heb? Of ben ik enkel een blok aan hun been en voeg ik inderdaad niets toe? 
Pfffff....

Als autist kom je nooit klaar!!!! Het blijft vol in je hoofd en eeuwig een opgejaagd gevoel!!!!
En het is nou juist zo eigen aan autisme dat je die eeuwige opgejaagdheid blijft houden... Eigenlijk een permanente rood-staat. En lichamelijk merk je dat ook. Ademhaling hoog. Spieren gespannen. Angstige blik (altijd op je hoede). En dat is niet omdat je hierin niet WILT veranderen, maar hierin niet KUNT veranderen.

Mijn bede vaak in diepe nood: God, geef me een ander hoofd!!!! 
Klaar.

donderdag 12 april 2018

Ein aufgabe

Ik las deze week deze quote: 

'Ik weet op dit moment zekerder dan ooit, dat ik een taak in dit leven heb, een kleine 'Aufgabe', die speciaal voor mij is. #EttyHillesum'

Ja dat gevoel heb ik zeer sterk. Dat ik een taak heb die speciaal voor mij bestemd is. In de goede jaren bij Organon was dat de combi van programmeren en statistiek bedrijven. Ook een taak die helemaal paste bij mijn andere-zijn. Mijn wiskunde hoofd (heb dat niet voor niets gestudeerd) sloot hier volledig op aan. Totdat Organon geen Organon meer was en door de veranderde omstandigheden dit niet meer mijn taak was. Het paste niet meer bij mijn andere-zijn. Mijn andere-zijn maakte dat ik burnout raakte en ik kreeg veel therapie om mijn andere-zijn steeds beter te leren kennen (wat kan helpen in het omgaan ermee). Ik kreeg gedurende lange tijd therapie-met-hond. Mede die therapie heeft me op het pad van 'hondenoppasser' gebracht. Zelf een hond is niet haalbaar. Jongste ontwijkt beesten. Daar hoef je het niet voor te doen. En de lasten die je - naast de lusten - hebt van zo'n beest (dingen regelen als je weg gaat, ziekte, dierenarts, etc.) maakt me alleen maar rood. Nu mag ik tijdelijk de verantwoordelijkheid hebben over andermans beestjes. Het ene beest eens per jaar, eens per maand en weer een ander meermaals per week. Baasjes weten me te vinden. Via via via.
Het haalt me uit mijn eigen kleine wereld. Heb kortstondige contacten met baasjes. Spreek andere baasjes. Want uitlaatplekken zijn (helaas) sociale plekken. Ik blijf door de hond in het hier en nu. Heb aanspraak. Er is geen veroordeling. Beschikbaar voor mijn autistische behoeften. Mijn wereld iets groter dan mijn cocon en zo nodig met hond en al in mijn cocon. Ik houd vele wandelingen die voor mij tevens stille tijd zijn. De hond maakt duidelijk dat hij me nodig heeft als ik wegzak in een eigen wereld. Maakt me groen als ik onrustig ben. Mijn taak voor deze levensfase. Totaal ander 'werk'. Maar past ook perfect bij mijn andere-zijn. En als de hond de deur uit is, komt jongste er vaak weer in. Maar daar is dan weer ruimte voor.
Ondanks mijn soms zo beperkende leven (wat anderen als verdrietig bestempelen), voelt dit als kracht. Ik ben zo dankbaar dat ik precies mag doen wat naadloos bij me past!!! Het voelt als 'in mijn bestemming zijn'.
Een taak. Die voor nu helemaal voor mij is. Hoe klein en onbeduidend ook. En voor de baasjes onmisbaar.

dinsdag 10 april 2018

Onze Vader verborgen

Tijdens de Paasdienst in onze @Paaskerk_Oss, zou er tijdens de gebeden door een project-koor 'onze Vader verborgen' worden gezongen door een projectkoor. De naam zegt het al. Een koor dat ad-hoc wordt samengesteld voor een bijzondere dienst.
Op twee zaterdagen wordt er onder leiding van een dirigent geoefend.

Het lied stond op de plek van de gebeden afgedrukt in de liturgie.
Maar... Het bleek voor twee keer oefenen te hoog gegrepen.
Dus werd er een ander 'onze Vader' gezongen.
Heerlijk als je zo kwetsbaar durft te zijn.

Ik had overigens nog nooit van die versie vaan 'onze Vader verborgen' gehoord.
Maar legde het terzijde.

Later die week nam ik in mijn stille tijd een 'viering' mee van de Spil. Mijn stille tijd houd ik als ik wandel. Wekelijks ontvang ik in mijn mail een 'viering' zoals deze: http://retraitecentrum.nl/?wysija-page=1&controller=email&action=view&email_id=265&wysijap=subscriptions&user_id=70.

Dan lees en overdenk ik de tekst.
Of het gebed.
Ik neem dat mee om mijn alle-kanten-uitspringende gedachten iets te kunnen sturen.

Zoals je in bijgevoegde link kunt zien, stond in het gebed... jawel... 'onze Vader verborgen'.

Onze Vader verborgen,
uw Naam worde zichtbaar in ons,
uw koninkrijk kome op aarde
uw wil geschiede, een wereld
met bomen tot in de hemel,
waar water schoonheid en brood
gerechtigheid is en genade -
waar vrede niet hoeft bevochten,
waar troost en vergeving is
en mensen spreken als mensen
waar kinderen helder en jong zijn,
dieren niet worden gepijnigd
nooit één mens meer gemarteld,
niet één mens meer geknecht.
Doof de hel in ons hoofd
leg uw hand op ons hart
breek het ijzer met handen
breek de macht van het kwaad.
Van U is de toekomst
kome wat komt.

(Huub Oosterhuis)

Doof de hel in ons hoofd
leg uw hand op ons hart
breek het ijzer met handen
breek de macht van het kwaad.
Van U is de toekomst
kome wat komt.

Wow... Is dat niet precies de boodschap van Pasen? 
De macht van het kwaad gebroken. 
Die eeuwige hel in mijn hoofd gedoofd?
Van U is de toekomst.
Kome wat komt. 
Kan ik me zó overgeven? 

Ik zit een beetje vast mijn koppie. 
Letterlijk. 
Door chronische bijholte-ontsteking zitten ook mij oren dicht. 
Ik heb lichamelijk klachten, die maken dat ik  me gevangen voel in mijn lichaam.
Het overprikkelt me enorm. 
Ik voel me geknecht. 
Ik merk dat ik me ook meer terugtrek in mijn eigen cocon. 
Het hoeft van mij allemaal niet zo. 

Even niet copy-pasten, zoals ik in mijn vorige blog beschreef: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/04/in-het-leven-is-niks-copy-paste.html

Teruggeworpen op mezelf. 
Genoeg aan de prikkels die ik van mijn eigen gebroken lijf al krijg. 
Mijn ruimte niet groter dan de echo van mijn eigen stem in mijn eigen hoofd (via die dove oren). 

Het voelt leeg. 
Zwart. 
Niet fijn. 
En tegelijkertijd hoeft mijn wereld nu niet groter te zijn. 

Dit is wat ik net aan kan. 
Of eigenlijk net niet. 

Doof de hel in mijn hoofd, fluister ik als ik van uitputting in slaap val en bijzondere dromen droom. 

Eerder deze week had ik deze droom: 

gedroomd dat ik rond een kampvuur stond. Met alle mensen die mij gedurende mijn leven pijn deden. Met alle mensen die me niet begrepen of niet met me om konden of wilden gaan. Met al die mensen én diens vrienden en familie. Het was een groot feest. Er was diepe eenheid. Er werd gezongen en gedanst. Ook om mij heen. Een feest van herstel en insluiting. Een feest van geen mis-begrijpen meer.
Het feest eindigde een beetje raar. Want er kwam iemand om de piano van mijn moeder te begraven. Toen puntje bij paaltje kwam, wilde mijn moeder dat niet meer, want ze vond het zonde als er niet meer op gespeeld zou worden. Toen was ik wakker. Het was 4.15. Slapen lukte daarna niet meer.
Image may contain: one or more people, night, fire and outdoor

En afgelopen nacht droomde ik dat we op een kermis waren en er stond een kermisattractie die je de lucht in schoot en boven aan transformeerde je in een vlinder en zweefde je vrij rond.
Ik durfde er met mijn hoogtevrees niet in. Mijn man ging wel.
Het zag er heel bijzonder uit. Al die mensen die hoog in de lucht als vlinders rondvlogen.
En uiteindelijk landden ze weer als mens op de grond.

Hoe hij dat ervaren heeft?
Geen idee!
Ik was druk.
Druk met oudste zoeken.
Druk met mijn moeder bellen.
Ik was druk.
En werd wakker in mijn eigen kleine wereld.
In mijn cocon.
Mijn vlinderlijf verborgen.

Dat is genoeg.

Afbeeldingsresultaat voor onze vader verborgen