dinsdag 23 januari 2018

Gij zult gelukkig zijn!

Dit boek staat op mijn verlanglijst. 

 

Ik heb ondertussen van dezelfde schrijver wel een kleurboek. 

 

Getriggerd door de B.Loft-bijeenkomst (www.iambloft.nl) van vorige week, ben ik in mijn koppie wel bezig met de vraag 'wat is geluk voor mij'?  
Ik vond de definitie die ds. Wim de Groot gaf wel mooi. 
Namelijk: We zijn begonnen in het paradijs. Gods Nieuwe wereld is een stad (in Bijbelse termen 'het nieuwe Jeruzalem'). 
En ergens in die tussentijd leven wij. Balancerend op Gods lijn tussen paradijs en stad. Af en toe het geluk grijpend, maar het dan toch weer kwijt zijn. Maar wanneer heb je het gevoel dat je het geluk te pakken hebt? Als je al iets hebt mogen ervaren van de volmaaktheid die ons te wachten staat. Als je mocht proeven van Gods Nieuwe wereld. Van het beste dat nog komt. Als je daar een glimp van op mocht vangen. Dat zijn de momenten van intens geluk. Voor mij: als ik groen ben. Als het me lukt liefde van mijn man te ontvangen. Als ik even niet die levenslange interne innerlijke gierende onrust ervaar. Als ik me veilig genoeg voel om volledig - zonder schild - mezelf te zijn. Geaccepteerd. Opgenomen. Deel van een gemeenschap. 
Allemaal glimpen. 

Ik moest er ook aan denken, toen ik deze bladzijde uit Jan Jans en de kinderen las. 
 

Hier zie je ook allemaal glimpen van de komende Stad: opgaan in de muziek, geluk vinden in een lekker zakje friet, de geurende en kleurende bloemen. 
Of... het geluk najagen, maar het nergens vinden. Geen zicht op die stad hebben. 
Heb je eenmaal ontdekt dat er heel veel momenten in je leven kunnen zijn dat je wél een glimp van die stad opvangt - ondanks het duister waar je misschien in verkeert - , dan heb je echt heimwee naar dat gevoel. 

Je vangt een glimp van die stad op, als je wordt als een kind. Simpelweg kunt ontvangen. Overgeven aan het moment. 
Vandaar mijn keuze voor dat kleurboek. Om allemaal glimpjes van die Stad te mogen ervaren, ook door het kleuren. 

Ik krijg een inkijkje van Gods Nieuwe wereld als ik de woorden van Psalm 68 in De Nieuwe Psalmberijming (DNP) zing: 

 

Veel fantasie hoef ik er niet voor te hebben. Ik ben het grootste deel van mijn jeugd groot geworden met een moeder die weduwe was en ikzelf half-wees. 
Kwam Hij letterlijk in ons gezin om te zorgen? Om te koken en om de was te doen? Stofzuigen en ons naar school brengen. Nee. Dat niet. Maar ondanks het duister, mochten we veel glimpjes opvangen. De vakanties. Dagjes uit. Mijn moeder die zich voor 200% inzette voor het gebroken gezin. Vrienden van mama (en papa... van hen als echtpaar, toen papa nog leefde), die ons vervoerden naar vakantie-adressen, die dingen ophingen (doodsbang was ik voor het helse boor-geluid), die met mij alle liedjes kwamen zingen na een kamp (reguleren), die aandacht gaven. Allemaal waren ze als die Vader die teder voor ons zorgden. En ja: er waren ook vrienden die het contact verbraken. Nu mama alleen was, werd ze gezien als een bedreiging voor de mannen. Zo werkt dat helaas... Maar desondanks heel veel glimpen/ doorkijkjes naar Gods Nieuwe wereld. 
Ik kon het toen moeilijk als geluk ervaren. 
Maar deze woorden brengen me terug naar hoe Hij toch echt voor ons zorgde. Dat maakt me NU gelukkig. Zo'n grote Vader. WoW. Warm vanbinnen. 
Datzelfde gevoel heb ik als ik me verlaten voel en zwak en Hij zich persoonlijk - één op één - aan me openbaart. In dromen. Rechtstreeks in mijn gevoel, verstand, gedachten. Onmiskenbaar Hij. Ik herken mijn Herder aan Zijn stem. 
Dat zijn glimpen van die Stad. 
Dat is geluk voor mij. 
Balancerend op Gods lijn tussen Paradijs en Stad. 
Vaak zoekend en tastend. 
Maar zielsgelukkig als ik even vind. 

Zoals vandaag. Toen ik weer heerlijk had gekleurd. Een intensief werkje. Moe en voldaan was ik. 
Vol-daan. Te-vreden. Geluk. 

 

maandag 22 januari 2018

Veiligheid nogmaals

Naar aanleiding van mijn blog over mijn schoonzus en de reacties die er op kwamen (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2018/01/diep-diep-diep-in-mijn-schulp.html), wilde ik een blog over veiligheid schrijven.

Nu kwam ik er achter dat ik twee jaar geleden twee prachtige blogs over veiligheid schreef, wat veel informatie en uitleg geeft over hoe het bij me werkt: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/04/god-heeft-alles-onder-controle.html en http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/05/volkomen-zichtbaar.html 

Nog wat uitleg van nu. 

Zo'n situatie is een beetje een cirkel waarin je terecht komt. 
Na 22 jaar kennen ze me niet echt, omdat ik nooit de veiligheid voel volledig zichtbaar te zijn (zie ook bovengenoemde blogs). 
En de manier waarop er dan gereageerd wordt geeft een seintje in mijn hoofd af dat het goed aangevoeld was dat het niet veilig was. Zoals in de blog 'volledig zichtbaar' (zie hierboven) beschreven... Het schild wordt hierdoor alleen maar dikker... 

Er is iets, iemand benoemd dat 'gewoon' en ik blokkeer. Vreselijk lastig.
Ik voel mij heel snel niet veilig en dan kan ik niet laten zien wie ik echt ben en dat wordt door het onvolwassen reageren van schoonzus nog eens versterkt. 
Zo komt het dat ik 22 jaar niet mezelf ben en zij me niet (kúnnen) kennen... 

Andersom kan het ook voorkomen dat ik iemand volledig veilig acht... Mede doordat ik zelfs door zo iemand over een drempel getrokken ben. 'Is het veilig?'. 'Ja hoor, volkomen veilig!' Dat die veiligheid duurt totdat ik voor die ander een last bleek te zijn, heb ik nooit kunnen vatten. Het is een diepe aantasting geweest van mijn vertrouwen/veiligheid. 
Ik moest mezelf opnieuw gaan ijken in het aanvoelen of mensen veilig voor me zijn of niet... 
En dat doe ik nog steeds. Met vallen en opstaan. 

 

zondag 21 januari 2018

Diep, diep, diep in mijn schulp.

Afgelopen kerstvakantie. Ik had de griep/longontsteking.
Ik krijg een app van een nichtje van me (dochter van mijn zus). Voor een schoolproject wil ze mensen interviewen die in de thuiszorg werken.
Tja... Die ken ik ook niet zomaar één-twee-drie.
Ik weet dat mijn schoonzus (vrouw van mans broer) in de thuiszorg gewerkt heeft, dus appte nicht haar nummer door... met het idee dat zij dan misschien wel mensen zou kennen. Vragen staat vrij toch?
Toen is het bij mij buiten beeld geraakt.
Tot vandaag.
We waren wezen brunchen bij mijn schoonzus (zus van man).
Ik vind dat familie-contact toch al vreselijk moeilijk...

Buiten bij het weggaan loopt die schoonzus (vrouw van mans broer) nog apart op mij toe. Terwijl de rest nog in de deuropening staat te praten.
Ze had namelijk onverwachts een app ontvangen van iemand die ze helemaal niet kende en dat had ik met haar moeten overleggen en ik weet toch dat ze al ruim 2 jaar uit de roulatie is (door een nieuwe heup) en ineens een app ontvangen van een onbekende, daar is ze niet van gediend, blah, blah, blah...

Ik brouwelde wat terug dat ik verwacht had dat betreffende nicht haar zou bellen voor info en niet 'zomaar appen'... Maar ondertussen sta ik overdonderd als aan de grond genageld.....
Ik duik dan zóver naar binnen, mijn eigen ziel in, dat ik het ook mijn man niet durf te zeggen...
Heb het gevoel dat ik een misdaad begaan heb...
Terwijl ik alleen maar dacht dat zij wel mensen zou weten en ik zo gewoon hun twee met elkaar in contact bracht...
'Dit had ik niet zomaar mogen doen...'... klonk de stem van een strenge juffrouw naar een heel klein bang meisje...

En dingen kunnen zich toch zo vastzetten in mijn hoofd....
Neem maar een kijkje op mijn twitter-account en je ziet af en toe verdrietige tweets voorbij komen, als de grammofoonplaat van dingen die zich vastgezet hebben weer langskomt...
Ik voel me absoluut niet veilig bij mijn schoon-familie... Gewoon omdat ze niet snappen wie ik ben en dat zo'n boodschap me overdonderd en zwaar overprikkeld.

Vastgenageld aan de grond.
Ik ben er nog niet los van...


zaterdag 20 januari 2018

Niet schuldig, wel verantwoordelijk

Met veel genoegen lees ik momenteel - heerlijk in mijn eigen tempo - weer in een Baantjer boek. Ik heb er al vele versleten. 
Ik geniet van de levensechte verhalen uit een tijd die niet meer de onze is, maar nog net zo actueel. Van schrijfmachines, vaste telefoons, pen en papier. Van de straten van Amsterdam, waar je levensecht doorheen gevoerd wordt. Ik geniet van de diepzinnige (psychologische) waarheden uit de mond van Appie. Een gedegen Urkenaar. 

  

Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk.Een duidelijke uitleg van 'niet schuldig, wel verantwoordelijk'-zijn in het Baantjer-boek dat ik aan het lezen ben. Hoe vaak komt zoiets in ons eigen leven voor? Woorden die ik/je zei. Dingen die ik/je deed. Je kon de schade die het aanrichtte niet voorzien. Geen schuld. Wel verantwoordelijk. 

 

En ook dat trek ik me heel erg zélf aan. Ja, door mijn autistische gedrag doe en zeg ik heel veel dat schade aanricht. Wel verantwoordelijk, maar niet schuldig. 

Maar toen ik twee herinneringen van mezelf las op FB, besefte ik dat anderen naar mij evenzo verantwoordelijk zijn. Niet schuldig. Ze zijn verantwoordelijk voor het onduidelijk zijn naar mij, waar ze weigeren duidelijkheid in te geven. Twee schrijnende herinneringen van 20 januari 2016. Maar de vragen van toen zijn ook de vragen van nu. 

1. 'Hoe kan dit lieve meisje dat toen zoveel onrecht ervoer...
nu helen vanbinnen, als het onrecht doorgaat...
als de wereld waar ze midden in staat...
maar doorgaat...
met onduidelijke signalen uitzenden... 
De enige die redelijk constant is, is mijn lieve Man...
Hij blijft naast me staan...
Is in alles echt...
In ruzie's en in liefde...
Blijft hij dezelfde in wat hij tegen me zegt...
En dit lieve gedicht op deze foto heeft mijn zus gemaakt,
toen ik een jaar of 11 was...
Dat was echt...
Voor dit lieve meisje in mij...
gebroken door zoveel onrecht...' 

 

2. 'Als mensen onduidelijk voor me zijn..
Verwarrende boodschappen brengen...
Waar ze zichzelf niet eens aan houden...
Dan giert het van binnen door mijn lijf...
Hoe zit het dan? Hoe moet het dan? Ik snap het niet! 
En als je de gierende onduidelijkheid eerlijk communiceert...
Dan wordt dat gezien als één grote aandachtsclaim...
Dan gaan er poorten op slot...
Contact onmogelijk gemaakt...
Blokkades of andere begrenzingen... 
Zodat om uitleg vragen niet eens meer mogelijk is...
Het is geen claim om aandacht...
Het is uiting van onmacht...
Omdat jij, onduidelijk mede-schepsel , zo onduidelijk bent voor mij...
Wanneer is daar begrip voor?
Tranen blijven stromen..
Onduidelijkheid doet pijn...
Onbegrip nog meer...
Kon ik maar dood zijn...' 

 

Ik ervaar nu gelukkig niet het rood van toen. Dus ik wil ook niet dood. Dat wil ik alleen in rood. 

Maar een ander heeft naar mij ook verantwoordelijkheid. Richt ook schade aan door door dingen te zeggen... of juist dat na te laten. Door onduidelijk te zijn én de keus maken dat te blijven... Niet bedoeld. En niet voorzien. Maar toch is het zo. 

donderdag 18 januari 2018

Kwaad met kwaad vergelden

Gisteren was het weer erg druk in mijn koppie...
Ik besloot kwaad met kwaad te vergelden...
Iets wat je natuurlijk helemaal niet wilt...
Iets wat IK niet wil.
En toch moest het kennelijk zó ver komen...

Gaandeweg de dag ging ik toch nadenken...
Ik noem het wel kwaad met kwaad vergelden...
Maar wat ik kwaad noem, is dat wel kwaad?
Ik ervoer het altijd als kwaad.
Maar besef dat de ander niets meer en niets minder doet dan gebruik maken van zijn of haar vrijheid.
De ander maakt de keus om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien.
Dat is puur de vrijheid die die ander heeft.
Dat ik die vrijheid niet altijd snap is MIJN probleem.
Dat ik niet snap dat een ander een vrije keus maakt om heel veel anderen (en ook mij) op heel veel bijzondere dagen niet te zien, maar een enkeling wel... dat is wat me altijd verwarde.
Ik wilde dan weten: wie is die ander, waarom die die bijzondere status heeft?
Dat wil(de) ik dan uitzoeken... Want de vraag stellen en daar gewoon simpel een antwoord op krijgen, bleek niet mogelijk... Er werd niet begrepen dat ik zulke dingen wilde snappen...
Waardoor ik nog meer het gevoel kreeg.... Wat voor geheimzinnigs is hier aan???

Maar ik was het wel zat dat al jarenlang de vrije keus gemaakt werd om mij (ons) niet te zien (wat ooit wel zo was, daarom snapte ik het ook nooit) en andersom maar zo trouw zijn (omdat ik het écht meen en het goede voorheb met die ander...).
Ik besprak het met mijn man. Na 6 jaren met grote liefde (op mijn eigen autistische wijze... (wat ook altijd verkeerd begrepen is... :(  ... )) die ander aandacht te hebben geschonken, besloot ik dat nu écht niet meer te doen. Ik hoef niet voor die ander te zorgen. Ik mag voor mezelf zorgen. Ik mag mezelf beschermen tegen de pijn die ik erváár van de vrije keuzes. Dat is MIJN probleem. Dus het is ook mijn verantwoordelijkheid mezelf daar tegen te beschermen. Ik heb eerdere jaren geroepen vanuit die pijn: ik stop ermee met jou te zien. Maar als puntje bij paaltje kwam, kon ik het niet. Ik wilde niet dat die ander MOGELIJKERWIJS dezelfde pijn zou ervaren als ik, als ik de vrije keus zou maken die ander niet te zien. Dan gaat het namelijk een grens over van kwaad met kwaad vergelden.
En ik wilde uit liefde voor die ander ook niet meedoen aan het 'voor wat hoort wat'. Zo van, ik zie jou alleen als ik jij mij ook ziet. Dat was dan wel mijn eerste reactie, als ik die pijn voelde. Maar uiteindelijk wilde ik daar niet aan meedoen. Bovendien .... waar iemand mij kwaad doet (iets doet wat ik erváár als kwaad), wil ik liefde blijven geven. De ander zegenen. Juist en ook op bijzondere dagen. Ik zie je. Ik zegen je. Ik bid voor je. Ik ben in gedachten met je.

En nu besloot ik om door die weerstand heen te gaan en het gewoon zo te doen.
Wat doet het met mij, als ik zélf de vrije keus maak een ander niet te zien?
Mijn man zou me steunen.
Waar hij ook geneigd is voor iedereen om zich heen te zorgen en attent te zijn, zou hij meedoen in het 'niet zien van de ander'. Ook tegen zijn natuur in. Maar als ik zou zien dat hij wel gewoon die ander ziet, zou het voor mij lastiger worden. Dus we gingen samen het avontuur in.
Voor mijn man niet zo heel lastig. Hij legt zulke dingen dan ook weer gemakkelijk naast zich neer.
Ik voelde me een opstandige puber.
Zo van 'lekker puh'.
Deed het schild voor mezelf aan of die ander me niets boeide.
Maar natuurlijk boeit die ander me!
Het effect was dat die ander juist nu de hele dag in mijn gedachten (en daarmee automatisch mijn gebed) was. Dat dan weer wel. Dus ik heb die ander wel wat gegeven.
Want ik kan wel net doen of die ander me niet boeit... Maar dat moet ik eigenlijk doen, omdat die ander totaal niet met mij (n autisme) om kan gaan... Die ander heeft een probleem met MIJ.  Ik heb moeite met die ander, niet om die ander, maar om wat er continu fout gaat, doordat die ander niets van mij snapt...
Maar ondanks dat kan ik die ander niet haten (al roep ik dat in het rood). Ik blijf het hart zien. En dat is goed. Hoeveel kwaad ik ook kon ervaren...
Ik merkte dat het schild dat ik gisteren aandeed totaal niet bij mij paste. Ik was ik niet voor een dag.
Wie ik wel ben? Iemand die betrokken is, op anderen... Betrokkenheid die door mijn autisme nauwelijks overkomt... Zelfgericht lijkt... Zelfs penetrerend lijkt (vanuit het willen snappen van bovenstaande dingen)...

Ik ben op mijn opstandige-puber-dag gisteren ook gaan schrijven voor mezelf.
Ik benoemde mensen en dingen die voor mij een herberg/pleisterplaats waren/zijn in het leven.
Ik kan zo een rijtje dingen (kerk bijvoorbeeld) en mensen benoemen.

Toen dacht ik na voor wie ik een herberg ben. Ik besefte al schrijvend dat ik wel dat verlangen heb dat voor anderen te zijn (en denk het ook te zijn... haha...), maar dat ik het eigenlijk niet ben... Ik ben een vrij ontoegankelijke herberg voor mensen die mij niet begrijpen... Ik loop met héél mijn EIGEN levensverhaal ander herbergen in en uit. Te pas en te onpas en zelfs ongepast. Maar met het uitstorten van overal mijn verhaal (wat natuurlijk vreselijk kwetsbaar is, want dat is helemaal niet de bedoeling om jezelf voor heel de wereld bloot te leggen...), gooi ik mijn deur dicht voor die ander. Dat er ondertussen iemand aan mijn deur staat te kloppen, hoor ik niet, want ik ben vooral uithuizig met mijn eigen verhaal. De waard is de hort op. Kan de deur niet openen. En als ik hem openzet voor een ander, vind ik het nóg lastig om écht met die ander bezig te zijn. Omdat ik gewoon niet weet hóe...
En dát is wat een ander ziet.... Een waard die zijn eigen herberg niet beheert... Dan kan ik wel achter mijn gesloten deuren dénken dat ik betrokken ben op die ander (en dat ben ik in mijn hoofd ook echt), maar de ander kan daar niet doorheen prikken... Die blijft het uiterlijke zien.... Het zelfgerichte... Het penetrerende... Als je daar doorheen zou kunnen prikken, dan ben ik misschien wel veel meer een herberg voor je, dan je ooit gedacht had...
Want ik weet niet hoe ik het anders moet brengen.
Maar mijn hart staat wél open voor een ander.
Je moet het alleen kúnnen zien...
Want als je dat niet wilt, zie je alleen de gebroken kant...



Buiten het gevoel dat ik had een opstandige puber te zijn, voelde ik vooral verdriet...
Dat het nu al zó ver moest komen, dat ik tegen dat hart van mij in na 6 opeenvolgende jaren wel dat hart te volgen, nu de keus móest maken om 'bot' te zijn...
Wáárom die gebrokenheid...
Wáárom van die ander het gevoel dat als ik maar adem dat ik uit ben op privé van die ander en noem maar op...
Wáárom zó de tuin op slot vergrendeld voor mij... Terwijl ik merk dat die tuin voor anderen helemaal niet zo sterk vergrendeld is...
Als zwaar gevoelig mens daarvoor zou ik inderdaad mezelf de identiteit van crimineel aan gaan meten...
Maar dat weiger ik.
Want ik weet dat ik dat niet ben.
Dus vooral verdriet...
Want mijns inziens zou het contact op déze manier nooit zo hebben hoeven zijn, als er gepraat zou zijn, gepraat, gepraat.... Al ben ik autistisch en lijkt alles een autistische behoefte, je kan toch met me práten.... Maar nee... Zelfs daar zitten al jaren lang dikke grendels voor.... Ik weet zeker als op meerdere momenten de communicatie was aangegaan, het zó ver nooit had hoeven komen.
En dat terwijl er sprake is van liefde ondanks alles!!
Dus vooral verdriet.

Maar toen werd het avond.
Ik voelde me de opstandige puber.
Ik heb dat verdriet gevoeld.
Maar toen kwam de rust.
Het was goed zo.
Ik voelde trots.
Trots op mezelf.
Trots dat ik dúrfde kiezen.
Vrij kiezen.
Om de ander wel degelijk te zegenen.
Maar niet te zien.

En ik weet zeker dat die ander het niet als kwaad ervaren heeft. Die is daar vrij van.
Dus het was niet kwaad met kwaad vergelden.
Maar voor mezelf leren hoe het voelt als je zélf vrije keuzes maakt.
Zoals ik de afgelopen jaren mocht leren dat die vrije keuze van een ander óók geen kwaad is, maar dat ik er zelf kwaad van maak door hoe ik iets ervaar.
En heel veel anderen maken ook die vrije keus.
En dat mag allemaal.
Ik maakte de vrije keus (samen met mijn man) om de ander te zegenen, maar niet te zien.
En dat me dat gelukt is, is misschien voor die ander ook wel één van de mooiste cadeaus die die mocht ontvangen.
En ik weet zeker dat die ander geweten moet hebben dat die op een liefdevolle en zegenende manier in MIJN gedachten was.
Want ik ben té autistisch om mensen te vergeten... Ik kan wel doen alsof... Maar dat zal me levenslang niet lukken.
Dat is mijn mooie ik.
En het wordt tijd dat dát meer en meer door mensen gezien wordt. Hoe mooi ik in wezen ben. Niet een potentieel gevaar voor een ander en diens gezin... Maar gewoon IK. Anders dan jij. Maar het is zó verdrietig als mensen zich zó trachten te beschermen tegen dat 'anders dan jij'. Maak kennis met dat andere. Leer dat écht kennen. Een mooie en unieke IK. Die ontdekt heeft dat ze in staat is heerlijk puberaal ook écht vrije keuzes te maken. En het voelt heerlijk om zo voor jezelf te zorgen en niet voor die ander. Nu was ik aan de beurt, nadat voor mijn gevoel (!!!),  die ander met diens vrije keuzes jarenlang over mijn grens is gegaan. Goed met goed vergelden.
Vrije keus met vrije keus.
Elkaar zegenen. Dat weet ik zeker.


dinsdag 16 januari 2018

Loslaten, reguleren, en meer

Heb ik ergens een onbevredigend gevoel over... : ik kan het niet loslaten.

Heb ik ergens een bevredigend gevoel over... Geef me wat reguleringstijd... Op een gegeven moment is het na verwerken weggevloeid.

Gisteren had ik na mijn aanhangerrijles een bevredigend gevoel. Het ging voor het eerst wat beter.
Dat reguleer ik. In dit geval via een post op fb. En het is goed zo. Rust.

Vandaag een uurtje geoefend met bekende.
In mijn eigen auto en zijn aanhanger erachter.
En ik vond het moeizaam gaan...
Alsof ik de slag weer kwijt was...

En dan voel ik me nadien weer zó onrustig.... De neiging om zo weer in duistere depressie weg te kruipen...

Loslaten, betekent tijdelijk het houvast verliezen. Niet loslaten betekent voor altijd het houvast verliezen.

Hier zit een diepe kern van waarheid in...
Als ik het niet loslaat dan raak ik helemaal gefixeerd op dat ene uurtje waarin het minder ging. Dan bijt ik me er in vast en blijft het dagen haken. Sommige anderen dingen zelfs maanden of jaren. Helemaal vastgebeten in dat ene negatieve woord of die ene negatieve ervaring.

Is er een man over boord?
Nee.
Wat ik nu weet is dat de vordering nog zo kwetsbaar was.
Het is een les om juist dán los te laten en toch weer positief uit te zien naar mijn aanhangwagenrijles van a.s. maandag.
Of misschien in het weekend nog maar eens met de vouwwagen de weg op.
Want echt loslaten kan ik niet...

Maar een onbevredigend gevoel vóelt alsof ik over de reling van een boot hang, mijn keel op borsthoogte wordt dichtgedrukt (benauwd dus) en ik in doodsangsten uitschreeuw: 'Hélp, ik verdrink!'



zondag 14 januari 2018

xray koffertjes

Vanavond naar www.iambloft.nl geweest. Veel gerust vandaag, anders hield ik het niet vol. De film werd ingestart (https://www.moviemeter.nl/film/38180). En daar zat hij. Die man met het xray (röntgen /botscan) koffertje op zijn schoot. Het was in 2012 dat ik deze film zag. Morgen (15 januari) is het 6 jaar geleden dat ik op een zondagavond dingen uit mijn jeugd vertelt heb. Een datum die ik vervloek nu ik weet wat er allemaal achter aan kwam. Een datum die ik zegen om toch de positieve dingen die er uit voort kwamen. Heling die alleen langs deze weg kon komen. De weg van zichtbaarheid en in het licht komen. Waarvan deze zondagavond de start was. En de continue aanmoediging tot zichtbaarheid in alle nood. En daar waar mijn natuur is: Depressief terugtrekken, is die aansporing zichtbaar te zijn toch blijven haken in mijn koppie.
Recent voorbeeld:

Ik zocht iemand met een aanhanger  om met mij te oefenen. Uiteindelijk iemand gevonden!!! Mensen gaan bellen en mensen hadden wel tips. Dus via via via. Rechtstreeks vragen aan mensen helpt het best. Binnenkort gaan we oefenen. Vlakbij waar ik woon. Dat ik dit doe is uiteindelijk de positieve vrucht van de periode hierboven beschreven. Onder de deken vandaan en zichtbaar zijn. Dat dit een positieve vrucht is van die periode ben ik zeer dankbaar voor. Het kost me alles. Maar als ik het doe en het lukt: Bére trots op mezelf! (En op diegene die me dat in die periode is blijven stimuleren om dingen zó aan te pakken. Dikke pluim. Want jaren later is dit in mijn koppie de drijfveer om het toch telkens weer te proberen. Een trage leerling, maar wat in mijn koppie geplant is, blijft er zitten. Negatief én net als in dit voorbeeld positief).

Maar goed. In dat jaar - 2012 - vierde ik in oktober mijn 45e verjaardag. Een hele andere dan een jaar ervoor. Kilo's lichter door verwerkingen. Maar ook loodzwaar. Minder 'op'/burnout dan het jaar ervoor. Het was een verjaardag die we in gezinskring vierden. We gingen naar de videotheek om een film te huren die we wilden kijken als jongste op bed lag. Ik ben niet zo'n filmkenner. Deze stond voor op een schap. En in een impuls nam ik hem mee. En het verhaal maakte indruk. 6 jaar later hebben we het er in het gezin nog over. Over het eindeloze trieste gesjouw met dat xray-koffertje. Dat bizarre beeld is ons altijd bijgebleven. En het herinnert me aan een dierbaar gezinsmoment (film kijken) dat op deze manier een mooie 45e verjaardag werd.