zaterdag 21 oktober 2017

Efteling

Doodmoe, maar voldaan na een dagje Efteling.
Mijn moeder in de rolstoel. Jongste in de rolstoel. Meer dan zat prikkels.
Te veel prikkels.
Want ondanks de dankbaarheid lig ik nu toch in bed te huilen. Dat is de overprikkeling. En dat gaat samen met voldaan zijn.
Huilen ook omdat mijn man op is. Op van alle zorgen en spanning. En dan merk je dat hij maandag 59 wordt. Richting de 60. Hij kan steeds minder aan... Maar desondanks nog steeds een 'peuter' in huis. Van deze confrontatie wordt ik ook verdrietig.
En over die 'peuter' gesproken. Jongste was ontzettend lief vandaag. Heeft genoten. En mijn moeder ook. Daar doe je het voor.



vrijdag 20 oktober 2017

Sociale angst

Een onderdeel van autisme is sociale angst. 
Ik merk het aan 'lieve piet'. De autistische man die ik bezoek in een gesloten instelling. 
Ik merk het aan mezelf. 
Sociale angst maakt dat vaak mijn aloude overlevingsmechanisme liegen naar boven kont. Te bang om zichtbaar te zijn. Dus verschuil ik me achter een masker - soms met andere nam - omdat ik ik niet durf te zijn. 
En hoe onveiliger ik me bij iemand voel, hoe groter de angst, hoe sterker dat mechanisme. 
Goed bedoelde adviezen als 'als je de liefde kent, is er geen ruimte voor angst', 'wordt vrij', etc. geven aan dat er weinig kennis is van de sociale angst bij mensen met autisme. 
Focussen op het overlevingsgedrag 'het liegen' doet mij ook geen recht. Beter is naar de oorzaak te gaan. De sociale angst. Wat kan er voor zorgen dat ik me veiliger voel. Onbegrip is ook vaak een bron van onveiligheid. Daarom ben ik vaak op zoek naar de bevestiging of mensen me wel begrijpen. En als ik me onveilig voel door onbegrip, dan op zijn minst willen weten of dát begrepen wordt. Dat ik me onveilig voel, als alles verkeerd begrepen wordt. 

Deze week stond in het ND een artikel over sociale angst bij autisme: 
 

Toen ik net op FB zat in 2012, was ik al op zoek naar verbanden, dingen willen begrijpen voor orde in mijn hoofd etc. 
Getuige deze hele oude chat gesprekken: 

 
 
 

Maar als het dan mensen zijn met gemeenschappelijke vrienden waarbij ik me niet veilig voel, dan komen de alters om me te redden. Mogen zij het vragen... 
Als ik me veilig zou voelen zou ik aan de gemeenschappelijke vriend rechtstreeks kunnen en dúrven vragen 'wat is nu de link tussen die en die, is die en die familie van leraar/moeder, etc.'. Maar bij onveilige gemeenschappelijke vrienden weet ik dat zulke vragen niet serieus worden genomen, er vanalles achter wordt gezocht (ze denken dat ik in hún netwerk indring), etc. Of de vragen worden als dwangmatig gezien. Met die voorkennis zijn deze mensen über onveilig... en mocht ik iets willen weten, dan valt de rechtstreekse optie af... en heb ik geen andere keus dan mijn overlevingsmechanismen in te zetten... 
(Want als ik wel de moed heb het rechtstreeks te vragen, wordt zo'n vraag niet serieus genomen). 

Om op sociale angst terug te komen. Gisteren was ik bij 'lieve Piet' op bezoek. Als iemand barst van de sociale angst is hij het wel. Met zijn autisme in een gesloten inrichting. Hij zal daar nooit wegkunnen. In het gesprek met mij verifieert hij om de minuut of hij spraakzaam genoeg is, hij begrepen wordt, etc. Bang om geen goede gesprekspartner te zijn. 

Ik herken het bij mijn moeder. Die nauwelijks voor zichzelf durft te staan. Staat bol van de sociale angst. 

Ik zat gisteren ook bol van angst. Kon er niet over praten. En uitte dat op mezelf. Deed mezelf pijn. 

Ik heb vandaag de rust opgezocht. Mijn angsten nog niet uit mijn bolletje. En elke prikkel is dan te veel. Kan er nog steeds niet over praten. 

Maar aan het einde van de middag moesten we jongste weer uit Nijmegen ophalen. 
Hij zit daar in een nieuw gebouw. De hekken rondom nog hoger dan bij het vorige gebouw. Sommige kamers hebben een eigen 'uitloop-tuintje omringt door mega-hoog hek'. Dan zit er een trampoline in die 'ren'. Bij aankomst stond daar een jongen in onderbroek te springen. Jongste zat met een andere jongen in de huiskamer. Een kamer met een plastic bank, tv achter plastic-glas en de deur op slot. 
De jongen bij hem had zo'n pak aan: 

 

Uiteindelijk werd de jongen in onderbroek uit de 'ren' gehaald door een medewerkster. Kreeg ook zo'n pak aan en werd met een kille still-face naar de huiskamer gebracht. BAM. Deur achter hem op slot. Twee jongens met zo'n pak. Deuren die elke ruimte afsluiten. Alsof alle menswaardigheid ze ontnomen werd. Daarbij vergeleken  is de gesloten inrichting van 'lieve Piet' zeer humaan. 
Het deed me pijn dat deze jongens in een soort van gevangenispak letterlijk gevangen zijn. Het verscheurde mijn hart. Het verlamt me. Nog meer emoties waar ik geen uitweg voor heb. Om het uiteindelijk maar op mezelf te botvieren... 
Kon er ook nog bij. 
Om rust te krijgen ontstaat de drang dingen te willen ordenen, verbanden te willen begrijpen, overzicht te hebben. 
Mijn hoofd dat vol zit met emoties en angsten probeert dan grip te krijgen op onbegrijpbare dingen. 
Want ik moet er niet aan denken dat dit jongstes voorland wordt... Zijn kleren die maken wie hij is vervangen door 'gevangenispakjes'. En dat omdat er niet voldoende handen zijn deze MENSEN de nabijheid te bieden die ze nodig hebben. In een gevangenispakje opgesloten in een steriele huiskamer. Waarna het personeel in een kantoor rapportages kan tikken achter de computer. Zullen de ouders dit weten? Of zitten ze keurig gekleed als pa of ma komt en is dit aan hun oog onttrokken? 
Ik weet met mijn emoties nu nog minder raad. 

Met autisme zit je vaak opgesloten in jezelf. 
Maar dit opgesloten wórden ontneemt deze jonge mensen letterlijk hun menswaardigheid. Hartverscheurend... letterlijk. 
Ik typ dit nu opgesloten in de slaapkamer. Daar kies ik zelf voor. Omdat het me niet lukt wat nu in mijn hoofd tolt met een buitenwereld te delen... 
of toch wel. Een beetje. Hier 'op papier'. 
Ik weet niet hoe ik het delen moet... 


maandag 16 oktober 2017

Het klopt niet.

Buiten is het ongewoon warm. 
Mijn man heeft een korte broek aangetrokken. 
Ik niet. Want het hoort niet. Bij dit jaargetijde zitten andere kleren in mijn systeem. Lange broek, laarsjes, fleece-vest. 
Ik had altijd al systemen in mijn kleding. In mijn puberteit liep ik rustig op zondag in een oude trui of een broek die erbij vloekte. Ik pakte mijn kleren op nummer. En pakte wat in mijn systeem aan de beurt was. Dan kon het zijn dat de broek die aan de beurt was niet stond bij de trui die aan de beurt was. En liep op maandag in een nieuwe blouse en oo zondag in mijn ouwe kloffie. Als het systeem maar klopte, had ik rust in mijn hoofd. Precies op 1 april kwam de zomerjas en zomerkleding en op 1 oktober de winterjas en winterkleding. Dat is nu nog. Nu met een korte broek gaan lopen, klopt niet in mijn hoofd. Dus ik loop met mijn vest en winterjas in de te warme herfstzon. Dat ben ik. 
En wat ik ook ben? Een mens die op een unieke manier liefde geeft. De ene verstaat die liefdestaal wel, de ander verbindt er totaal verkeerde conclusies aan. Liefde geven gaat ook volgens mijn eigen unieke systeem. Anders dan hoort, maar niet minder gemeend. Daarom begrijpen veel mensen mij ook niet. Omdat ze mijn liefdestaal niet verstaan. En mijn man begrijpt mijn kledingkeuze vandaag niet. Als ik het maar snap. Mijn te warme kleding geeft me rust. Maar toch ben ik verward erdoor...

zondag 15 oktober 2017

Wie wind zaait zal storm oogsten

 

Wie wind zaait, zal storm oogsten (Hosea 8:7). Het is de wet van zaaien en oogsten, die ik geleerd heb uit het boek Grenzen. 

Een week of twee geleden heb ik wind gezaaid. Enorme wind. Knetterrood was ik. In Knetterrood veroordeel ik mezelf en valt elke grens weg. In alle openbaarheid is dat op facebook te lezen. 
En dat heeft twee kanten. 
De eerste kant is dat er een kring aan bidders opstond. 

 

Er werd in die storm aan me geschreven: 
I, op de foto zie ik 2 mooie mensen. Weet dat er een ring van krachtige bidders rondom jou heen staan. Je bent een mooi mens. Geliefd door de Vader!!!
Gods waarheid over ons leven is: ‘Jij bent zo kostbaar in mijn ogen, zo waardevol, en ik houd zo veel van je dat ik de mensheid geef in ruil voor jou, ja alle volken om jou te behoeden’. Jesaja 43:4, 5
Verwarring, onrust zaaien is een beproefde leugenlist van de duivel. Gods waarheid wordt er door in twijfel getrokken, verdraaid, ontkend. God heeft zijn eniggeboren Zoon gegeven. Ook voor jou. Jezus is Heer, Messias, Hij is Verlosser. Ook al ervaar je het nu niet zo - je bént verlost door Jezus Christus

Toen ik dit las, kwam het binnen. Heel veel mooie woorden woeien weg met de hevige wind. Bereikten me niet. 
Deze woorden wel. Alsof Jezus bij me kwam zitten en dat over me uitsprak. Zoals Hij dat ons voordeed. Aansluiten bij de ander. Liefdevol. Wenkend, niet wijzend. 
Het was ook of ik die ring aan bidders kon voelen. Als een beschermende muur. De wind probeerde alles kapot te blazen, maar dankzij die beschermende muur ging de storm liggen. 

Maar dan de andere kant van die storm... De ontvriendingen op FB... Er werd een lieve opmerking gemaakt dat daarmee de kwaliteit van mijn overgebleven vriendenkring stijgt. Mooi! 
Maar ook niet mooi. FB is voor mij een manier om anderen te leren kennen én anderen kennis te laten maken met mij. Waar 'normale' mensen gemakkelijk op elkaar afstappen, is dat voor mij vele malen moeilijker. Behalve het 'hoe gaat het?- goed'- praatje, kom ik niet veel verder. 
Zo waren er enkele weken terug (vóór die harde wind van me, ook op FB) nieuwe mensen in de kerk. We spraken met elkaar. Het was goed. Eenmaal thuis verbonden we ons met elkaar via FB. Zo leren we elkaar beter kennen, was het idee. Maar toen kwam héél kort erna, die harde wind. Als ik het van een afstandje probeer te zien - me probeer in te leven, moet ze niet geweten hebben wat haar overkwám. Nog niet bekend met mijn autisme, laat staan met de excessen die daarbij kunnen horen (want in de kerk ontmoette ze me als 'gewone vrouw'). Te kort 'bevriend' om te weten hoe het bij mij gaat en werkt. Één van de ontvriendingen was dan ook zij. 

 

Vanochtend waren we in de kerk. Evenals vorige week. Het was overigens een prachtige avondmaal-dienst. Voor wie hem wil kijken, de moeite waard! De preek van harte aanbevolen. 
http://kerkdienstgemist.nl/assets/1478650-PKN-Oss#.WeNIvdFNehA 
Wat ben ik blij met onze dominee Henk Spoelstra (bewust FB-loos). 

Maar deze én vorige week kon ik vanaf mijn zitplaats bovengenoemde vrouw recht in de ogen kijken. Diepe schaamte maakt zich van me meester. Ik kijk naar de grond, opzij, naar de kansel. Als onze blikken elkaar maar niet kruisen... 
Dat is de geoogste storm van mijn gezaaide wind. Pffff... Ik durf niet op haar af te stappen en het gesprek er over aan te gaan. Ik zat wel tijdens de dienst te denken (dat gaat allemaal ongefilterd náást elkaar... luisteren naar een prachtig genadevolle preek én luisteren naar mijn gedachten die doorgaan) om haar er een brief over te schrijven. Dat ik kan begrijpen dat ze geschrokken is. Dat ik kort vertel dat ik heel rood kan zijn, maar een week later weer heel groen. Dat ik haar uitnodig om alsnog elkaar beter te leren kennen. Maar de keus om al of niet te verbinden bij haar laat. Niet dwingen, maar vrij laten. Het kwam als rode draad telkens in de dienst terug. (Zo wil ik ook zijn. Helaas maken mijn uitingen van het me onmachtig en machteloos voelen door bijvoorbeeld niet begrepen zijn, op anderen de indruk als dwingend. Terwijl het meer machteloosheid is, die ik óók weer niet adequaat kan uiten. Nog meer onbegrepenheid, als dit verkeerd geïnterpreteerd wordt... ).
Ik wil deze brief schrijven, met de keus om opnieuw te verbinden bij haar. Ongeacht wat ze doet, zou het voor mij de weg vrij maken om mijn blik ook weer in haar richting te kunnen laten zijn. Vrij van diepe schaamte. 
Mondeling is in deze niet mijn taal. Schrijven is wat bij mij past. Na de herfstvakantie, ga ik ervoor zitten. Om nieuwe woorden te zaaien en hopelijk daarmee een nieuwe relatie te oogsten. Al bestaat de relatie er maar uit dat ik niet meer weg hoef te kijken. 

donderdag 12 oktober 2017

Op de valreep van mijn oude jaar.

Ik schreef vanochtend deze terugblik: 

De laatste dag als veertiger. 
Een bewogen decennium achter me. 
Van een werkzaam leven naar een leven aan de zijlijn. 
Hoewel ik nu meer in de wereld sta dan toen ik werkte. Toen ging al mijn energie, tijd, aandacht naar werk en was er verder geen ruimte meer. 
Verder diepe en mooie processen doorgemaakt. Véél meer zelfkennis. Veel verwerkt. Alleen daarvan al grijzer geworden. 
Zorgen met de kinderen werden van kleine zorgen grote zorgen. 
Ik loop nog dagelijks te worstelen met mijn eigen-anders-zijn. Omdat een groen leven ook afhangt van sociale factoren en ik daarin het onhandigst ben en de grootste pijn oploop. De zelfkennis aanwezig. De praktijk vaak weerbarstiger dan ik zelf zou willen. 
Tien bewogen jaren. Bewogen ook omdat jullie - dit platform erbij kwam. Tien jaar geleden was wat dat betreft het leven eenvoudiger en liep ik ook wat dat betreft minder pijn op. Maar het heeft ook mooie kanten. Een aantal van jullie had ik niet gekend, of had ik geen contact mee onderhouden zonder dit platform.  
Tien bewogen jaren .
Ik sluit ze vandaag af. 
Morgen begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 
Dank voor jullie vriendschap. 



Het leven kan sowieso raar lopen en in een split second veranderen. Als ik terugblik op mijn leven kom ik bij mijn vader thuis. Vrijdag 11 september 1970 kwam hij thuis met hoofdpijn. Maandag 14 september 1970 was hij dood. Acute hersenvliesontsteking. Slechts 42 jaar oud. 
We woonden net anderhalf jaar in Medemblik vanwege het werk van mijn vader. We kwamen daarvoor uit Oss, omdat mijn vader daar werkte (mijn beide ouders komen daar niet vandaan). Maar op het moment van overlijden werkte mijn vader in Cuijk. Hij verbleef door de weeks bij een hospita en in het weekend in Medemblik. Mijn ouders hadden daar wel al een koophuis op het oog. Maar zover heeft het nooit mogen komen. Mijn vader overleed. Vrienden van mijn moeder zorgden ervoor dat ze samen met ons (3 dochters) terug naar Oss kon verhuizen. 
Als mijn vader was blijven leven, was ik in Cuijk terecht gekomen. De kans was groot dat ik dan in een hele andre stad zou studeren. Ik zou mijn man niet ontmoet hebben. Zou ik er één ontmoet hebben? Ik zou niet bij de firma gaan werken, waar ik 19 jaar gewerkt heb. Met een andere man ook andere kinderen gehad. Of geen. Andere vrienden. Andere kerk. Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe mijn leven was geweest als dat dramatische weekend in september 1970 niet had plaatsgevonden. Onvoorstelbaar hoe letterlijk je leven van het ene op het andere ogenblik een totaal andere wending kreeg. Al was ik me daar als 2 jarige niet van bewust. 
Er zijn mensen die beweren dat alles voorbestemd is. Dat alles wat je meemaakt zo moest zijn. Het kan er bij mij niet in dat dit Gods leiding was. Dat Hij al die dingen al voorbereid had om mij uiteindelijk anno nu op de plek waar ik nu leef 50 te laten worden. 
Ik citeer de laatste regels van mijn terugblik: 
Morgen (13/10) begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 
Ik hoorde eens dat het gezegde 'ik doe mijn best en God doet de rest' niet klopt. Het moet zijn: ik 100% én God 100%. Hij vult niet aan. Beiden een aandeel van 100%. Mijn leven is 100% mijn verantwoordelijkheid en 100% die van God. Ik heb sinds de dood van mijn vader mijn leven geleefd. En God heeft het mij laten leven. Als ik op plekken kwam waar ik liever niet wilde zijn. Hij was erbij. 100%. Met alleen een aanvulling op mijn pogen te leven neemt Hij geen genoegen. Hij wil me veel meer geven. 100% betrokken. De omstandigheden totaal anders door één dramatisch weekend. Hij ging door met zorgen ook, nee júist in die absurde omstandigheden. Het is niet geleid, maar Hij leidde wel. In dat veranderde leven. Hij leidde me door het water, door het vuur. Hij gaf me niet dat kolkende water en ook niet die vlammen. Wel zorgde Hij dat ik niet verdronk en de vlammen me niet verteerden. 
Morgen (13/10) begint een nieuw decennium als een onbeschreven blad. Deels heb ik zelf in de hand hoe en waarmee het beschreven wordt. Deels stem ik in met het lied 'wat de toekomst brengen moge, mij geleid des Heren hand'. 

Ik sluit af met een kleurplaat die ik vandaag maakte. 
Ik zag letterlijk door de bloemen (op deze kleurplaat) het bos (of de weide) niet meer, dus heb ik er maar een kleurrijk zooitje van gemaakt, waarbij ik heerlijk buiten de lijntjes heb gekleurd.
 

Op naar een liefdevol nieuw levensjaar morgen. 50 lentes jong. 

maandag 9 oktober 2017

Heel druk in het hoofd

Mijn hoofd ziet er ongeveer zo uit. 

 

En niet alleen nu, maar altijd. Ik filter wat via mijn voelen, horen, zien, denken, ruiken en proeven binnenkomt niet. 

Zaterdag was ik naar deze dag van Dit Koningskind. 

 

Met de begeleidster erbij waren we met 5 vrouwen. 
Dankzij de zeer goede gespreksleidster was het een zinvolle uitwisseling van herkenbare gevoelens en ervaringen. 
En anders dan bij andere lotgenotengroepen is het niet zo dat gedeeld verdriet half en geheeld verdriet is. 
Nee, je weet dat je met het verlaten van de ruimte tegen dezelfde relationele zaken en een ingewikkeld, onbegrepen leven aan blijft lopen. Dat is inherent aan hoe het hoofd werkt. 
De begeleidster merkte ook dat het erg druk was in onze hoofden. Zij heeft geen autisme, maar merkt wel dat de ene vraag de andere oproept, en een stroom aan nieuwe gedachten en vragen op gang brengt, dat we ondertussen bezig zijn ons af te vragen waar het gesuis vandaan komt, waarom het glas op tafel halfvol en niet vol is en of de blik van begeleidster nou vriendelijk of boos bedoeld is en of een lach nou uit- of toelachen is. 
Waarschijnlijk ben je al moe na het lezen van deze zin. Maar ik ben dus voortdurend bezig met prikkels/informatie op te nemen, het trachten te verwerken, én te interpreteren. En bij dat laatste wordt heel veel ingevuld voor een ander. 
Je weet dat NIVEA het beste is (niet invullen voor een ander). Maar toch. 
Na afloop was het al raak. Mijn man zou met jongste met de trein naar me toe komen om me naar huis te brengen. Maar dat was ik vergeten, snapte de situatie niet en belde 400x mijn man... die zijn telefoon niet gehoord had... In mijn hoofd is hij al dood, haat hij me, zijn we al gescheiden en ben ik al nieuwe woonruimte aan het zoeken. 
Het enige wat helpt bij invullen voor een ander is dat je om duidelijkheid vraagt. Klopt het dat je boos op me bent? Klopt het dat ik de situatie zo interpreteer? Klopt het dat je me haat... 
En het is zooo verdrietig als mensen dan géén antwoord geven... Ik blijf dan met 400 open eindjes en vragen zitten, waardoor de gierende onrust alleen maar erger wordt. En het gaat een dag, een maand, een half jaar goed met onderdrukken van die onrust door bijvoorbeeld kleuren. Maar ik hoef maar iets te zien of horen en al die 400 open eindjes poppen weer op. Het blijft ergens in mijn systeem zitten, al die onopgeloste zaken. Ze kunnen een poosje onderdrukt worden. Maar dan vliegen ze er toch weer uit... En ik wil het zo graag onderdrukken... Want op het moment dat ik het onderdruk, lijk ik normaal en is er ook wat verbinding met anderen mogelijk... En dat is toch waar ik naar snak. Want al die - voor anderen onzin-vragen, zijn maar lastig en onbegrijpelijk. Mensen snappen mijn redenaties niet. Snappen me überhaupt niet. En dat is: 😢😢😢😢😢😢😢. 
In periodes dat ik mijn natuur erg goed kan onderdrukken is het mogelijk verbindingen te hebben... word ik minder afgestoten... Of is dat afstoten ook een 'invullen voor een ander?'. Ik kan het vragen... Dat doe ik ook... Maar antwoorden blijven uit... En dat maakt me zoooo verdrietig... 

 

vrijdag 6 oktober 2017

Bekeringsgedrag

Ik heb de laatste weken hier op mijn blogs veel gedeeld over mijn alters. 
Kort samengevat: 
Vanuit mijn angst moet ga ik liegen. Eigenlijk is het systeem heel ingenieus. Waar ik tekort komt door mijn autisme, lossen mijn alters het op. Al is het niet altijd handig en dat maakt het juist zo moeilijk. Want je wilt niet liegen.
Vaak blijf ik in dingen haken. En vanuit dwangneurose kom ik bij jan en alleman uit. De ene heeft het nauwelijks in de gaten. Bij de ander bleek je op een pad te lopen, waar ik niet mócht lopen. En als ik 'wakker word' uit zo'n neurose en dat zelf constateer, ga ik in mijn angsten liegen. En helaas gebeurd dat ook bij herhaling, bij dezelfde personen. Ik zit dan zó in die dwangneurose, dat ik dat op dát moment niet merk... pas als het te laat is/weer gebeurd is/ ik weer met beide benen op de grond sta. Ik ben met die neuroses ook echt tijd kwijt. Zo ga ik dan op in wat ik moet en zal weten... 

Één van de mensen van het pad, waar ik niet mocht komen, had het over Bekeringsgedrag laten zien. Over langere termijn laten zien dat je spijt hebt en het ook anders kunt. En ja, ik wil niets liever dan dat... 
Maar zonder mezelf te ontslaan van verantwoordelijkheid: kun je bekeren van ziekte... ? Van een anders-in-elkaar-zittend-hoofd? (Want ziekte klinkt nog dat je kan genezen). Ik denk heel associatief. Ik zie iets. Ik hoor iets. En borduur daar op voort. En zie het volgende weer. Zoek dat weer uit. Lees daar weer wat over en kom op het volgende pad. En voor ik het weet is de middag voorbij en zit ik nog steeds in dezelfde houding achter mijn laptop/telefoon. Me van geen buitenwereld meer bewust... in zulke 'toestanden' bega ik bovenstaande fouten. Kun je daarvan bekeren? Wat ik kan doen - om mezelf én anderen hierin geen pijn meer te doen is plannen maken. Plannen die mijn impulsen moeten temperen / in toom houden. Maar dat is met dat associatieve denken erg lastig... Ik kan geen plan in mijn hoofd plakken of zenuwcellen doorknippen, zodat ik minder in al dat neurotisch uitzoeken verval... 

En ik moet denken aan een gedicht uit mijn bundel. 

 

Ik ga het heel snel op eigen kracht doen. Mijn oranjeplannen zijn ook een soort impuls-onderdrukkingen... want ga ik te ver, dan loop ik het risico in het rood te exploderen. Dus moet ik mezelf geen pijn doen en impulsen onderdrukken... Maar op elke impuls reageren is ook zo eigen aan hoe mijn hoofd werkt. Het is of ik constant iets tegennatuurlijks moet doen. Tegen-mijn-natuur-in. Een natuur die niet fijn is voor anderen. En niet fijn voor mezelf. Dus probeer ik op eigen kracht Bekeringsgedrag te laten zien... Benieuwd hoelang dat lukt... want vroeg of laat breekt mijn eigen natuur weer los. Bekeren van een-anders-wekend-hoofd... Niet genezen. Bekeren... Ik zou het willen... Zoals in het gedicht staat.. Ik zou zó graag laten zien dat ik het wel kan... Ik wil niets liever dan dat! Ik wil geen scheiding tussen de ander en mij door mijn natuur... Maar voor je het weet is dat een nieuw overlevingsmechanisme. Een masker. Sta ik alleen te doen alsof ik een bekeerde natuur heb.  Ben ik bezig met aanpassen en pleasen. Omdat het de ander pijn doet... En dat begrijp ik. Dat doet me verdriet. Dus ik doe mijn uiterste best mijn natuur in een kooitje te stoppen... zodat het nóóit meer op de verkeerde manier kan uit breken. Zó erg vind ik het als een ander pijn heeft dóór mij. Niet schuldig. Wel verantwoordelijk. Dus mijn natuur in een kooi. Hopelijk ooit getemd... 
Ik acht de ander hoger dan mijzelf. Het mag mijn natuur kosten om een ander geen pijn meer te doen. IK HOOP VAN HARTE DAT HET LUKT!!!

Wil je overigens meer van zulke gedichten lezen? Dan wil ik je deze bundel van harte aanbevelen: 
https://www.jongboek.nl/shop/index.php/catalog/product/view/id/244099/s/de-scherven-die-woorden-werden-111614-www-jongboek-nl/