zondag 13 november 2016

Genezing?

Gisteravond waren we uit.
Ik ging mijn handen wassen op het toilet. 
Er hing een soortgelijke spiegel. 

 

Mijn blik ging naar de lampjes. 
En door dat mijn blik naar de lampjes ging, viel me weer op, wat ik anders zo automatisch doe: wegkijken. Ik kan niet naar mezelf in de spiegel kijken. Hoeveel genezing er ook gewest is, ik kan dat nog steeds niet. Waar die spiegelangst vandaan komt kun je hier lezen: http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/p/de-spiegel-van-1987-1990_4532.html. Nog steeds is het zo dat ik alleen maar functioneel naar mijn haren kijk die ik borstel of naar mijn lippen die ik stift. Maar mezelf aankijken? Het zit zoooo diep in mijn systeem dat me dat geleerd zou worden om meer zelfvertrouwen te ontwikkelen, maar wel zittend in de schoot van een man met handen aan mijn voorkant. 
En ik houd ondertussen ontzettend veel van mezelf. Ik weet hoe God over me denkt en neem Zijn woorden steeds meer over. Maar mezelf zien? Ik ontwijk mijn eigen blik dus niet omdat ik dat mens dat daar staat haat. Misschien ontwijk ik mijn blik wel omdat ik mezelf lief heb. Ik ga mezelf niet kwellen. Gaat dit ooit mijn systeem uit? Ik weet niet eens meer of ik dat verlang. Ik ben gewoon mezelf, als ik mezelf niet hoef aan te kijken. Wie heeft er last van? Misschien is het als een litteken. Soms word je ermee geconfronteerd. Het herinnert je aan de wonden en vooral waardoor je verwond werd. Maar het herinnert je ook aan de heling tot dat litteken. Van een geschonden lichaam kun je nooit meer een ongeschonden lichaam maken. Ik heb genoeg grote littekens op mijn lijf om daar weet van te hebben. Dus weet je: ik leer houden van het lijf mét littekens. Ik houd van mezelf, inclusief dat weg- of vluchtig/functioneel kijken. Kijk ik mezelf echt aan... wat dan? Word ik dan weer gegijzeld door die spiegel in dat hok? Nee. Niet meer gegijzeld. Wel komt er dan een basiswantrouwen in mijn lijf. Alsof alle alarmbellen afgaan dat ik hiermee schade oploop in plaats van vertrouwen. Ik heb moeten leren dat ik door middel van geestelijke spiegels mijn zelfvertrouwen kon en kan versterken. Dus ik hoef het langs deze weg ook niet meer te leren. Ik houd van mezelf. Klaar. Daar heb ik mijn spiegelbeeld niet (meer) bij nodig. Even ging er een vlaag van verdriet door mijn lijf, toen ik me gisteravond weer zo bewust was van mijn eigen wegkijken. Dat dát stukje nog niet genezen is en misschien wel nooit meer geneest. Het opschrijven nu helpt me en ik heb er vrede mee. Het is goed zo. 
We waren overigens in Tilburg en reden door de straat waar vroeger een chinees zat. En ook dat was of ik het opeens weer letterlijk kon ruiken. Alsof ik mezelf weer op al die plekken zag met die man. (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2016/07/politie_29.html). 
Ook dat was even alsof ik mijn shirt omhoog deed en mijn eigen litteken zag. 
Maar ik ben een mooi mens mét die littekens. 
Je verleden kun je niet uitwissen. 
Soms heb je levendige herinneringen. 
Maar dan dank ik voor wie ik nu ben. 
En Hij heeft al mijn tranen erover bewaard in Zijn kruik. En doet dat ook met de tranen die er nog wel eens van boven komen. Een teken dat het niet weg hoeft te zijn. Maar dat het er juist mag zijn in die enorm veilige bedding van mijn Vader. Het is zo troostrijk dat iemand je tranen bewaard, die meegaan naar de eeuwigheid! Teer en respectvol. Niks geen zakboekjes aangereikt krijgen om die tranen weg te vegen. Elke traan is een parel voor Hem. Laat maar komen. Ik genees ervan. En... ik hoef ze zelf niet te bewaren. Dat doet Hij. Wat gehuild is, is gehuild. Weg met die last. Maar oh, wat is dat veilig bij Hem. 
En ik ben een steeds mooier mens aan het worden. Dat is de genezing. Dan is jezelf niet kunnen aankijken of even de lucht van chinees in mijn neus van ondergeschikt belang! 
<3

2 opmerkingen:

  1. Zo is het! Jij bent waardevol

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik snap je gevoelens....ik kijk ook nooit in de spiegel maar het is zoals je beschrijft je mag er zijn, zoals je bent en je bent een mooi mens ❤️

    BeantwoordenVerwijderen