zondag 16 april 2017

Bevestiging van de Vader

 

Deze foto van een jaar geleden staat voor mij symbool voor een vader-kind-band. 
Jongste wist niet dat zijn papa (als piraat) meedeet aan een piratenspeurtocht. Het gezicht spreekt boekdelen toen hij zijn vader ontdekte. 
Meer dan deze liefde is er voor jongste niet nodig. Papa is genoeg. Voldoende. Een papa die hem alle ruimte geeft om te zijn hoe hij is. Die eindeloos peuterprogramma's met hem kijkt, wandelingen langs treinen en kerken maakt en hem eindeloos bevestigt voor een druppeltje plas of 'helpen' met de boodschappen. Die wéér dat peuter-puzzeltje maakt en elke stap beloont of hij een wereldprestatie geleverd heeft. 

Ik leer ervan. Ik heb veel vader-erkenning gemist. Niet omdat hij het niet wilde geven, maar hij simpelweg vanaf mijn tweede niet meer leefde.. 
Ik vind het mooi om te zien hoe vaders een heenwijzing naar God zijn in het bevestigen van hun kinderen. 
Vanochtend in de kerk mocht een meisje de kaars aansteken. Of ze een wereldprestatie geleverd had, liep ze met een trotse glimlach terug naar haar zitplaats. Naast haar vader. En vader gaf even een kneepje in haar been. Zo van... 'ik heb het gezien meid'. 

 

Of die puberjongen die laatst op Jongste paste in de kerk. Één keer in de zes weken is hij aan de beurt. 5 minuten te laat kwam hij de kerk in (de overige zondagen ligt hij waarschijnlijk nog in zijn bed). Hij ging naast zijn vader zitten (die al geruime tijd daar zat, net als de meeste zondagen). Vader gaf grote zoon een schouderklopje. Of hij wilde zeggen 'goed jongen, dat je er bent, voor een heel mooi doel'. Ik bedacht me... het is goed dat wij onze dankbaarheid hebben naar deze jongeren. Maar die bevestiging van zijn vader is even belangrijk!!! Zijn vader die hem ziet in het belangeloos opstaan voor zijn naaste. 

Zo is een vader. Dat heb ik gemist. Dat is verdrietig. En mensen kunnen (en willen) dat gat nooit vullen. Daar is een naaste niet voor. 

Een gedicht van Dietrich Bonhoeffer: 

 

Ik moest even slikken toen ik de regel las dat God het gemis niet zou vullen. Want in mijn beleving (én gevoel) doet Hij dat juist wel. Hij is de Vader die bevestigt en doet dat voor in aardse vaders. Als ik mijn Papa zie, mag ik net zo vreugdevol zijn als jongste dat was toen hij papa zag. Blij, omdat Hij een lied over me zingt en bevestiging geeft. 
En toch zit er wat in deze woorden. Mag het gat ook een gat blijven? Juist dan is er ruimte. Ruimte voor Papa om Zijn dochter te bevestigen. 

En toen vanochtend het Paas-evangelie gelezen werd kwam in me op of Hij ook Zijn Zoon dat kneepje in Zijn been gegeven heeft: 'goed gedaan jongen. Ik heb je gezien'. Even dat onderonsje. Zoals ik dat veel zie tussen vaders en kinderen. Ik denk het wel. Vader en Zoon waren constant op elkaar betrokken. Vader is ook op mij en jou betrokken. Even dat kneepje. 'Ik zie je. Ik zie je met het gat van gemis. Ik zie je. Je schreef een mooie blog. Ik zie je. Wat een mooie foto op facebook. Ik zie je in je machteloze verdriet. Ik zie je als je aan mensen denkt en dat onbeantwoord blijft. Ik zie je - het groot geworden meisje van dat schoolplein. Ik zie je, als je die steek van pijn voelt als je denkt niet gezien te worden. Ik zie je, mooie vrouw. Onbegrepen, behandeld op een manier die je niet verdiend. Ik zie je. Zie jij Mij ook? Zie je Mijn trots en glimlach als ik naar je kijk? Zie je Mijn tranen om je gebrokenheid en het bedoelde en onbedoelde leed je aangedaan?'. 

Ik blijf veel kijken naar vaders en hun kinderen. Als heenwijzing naar Papa die me ziet. Onbewust zoek ik levenslang vaders die een doorgeefkanaal zijn van Zijn bevestiging. Wat eigenlijk mijn eigen vader had moeten zijn. En het ook van harte had WILLEN zijn. 
Vervangende vaders zijn enkel uitgelopen op een teleurstelling. Heb op dat punt ook muren om mijn hart geplaatst. Als de dood dat ik mensen weer in die positie ga zetten. Een positie waarin er afhankelijkheid is, de ander zich klemgezet voelt, of er misbruik van wordt gemaakt. Voorkomen is beter dan genezen, dus ik laat mensen gewoon minder diep bij me binnen komen. Afstand. Wetend dat er Één is die voortdurende nabijheid zoekt en nooit ophoudt me te bevestigen. 

1 opmerking:

  1. Hele mooie blog weer! Voor mij is God echt dé vader. Mijn vader leeft nog maar ik heb hem al heel lang niet meer gezien. Sinds ik geloof voel ik mij gewild en geliefd. Dat kon ik in de 'mensenwereld' echt niet voelen. Het is prachtig dat jij bij jou man en zoon die momenten ziet! Prachtige foto ook. Ik denk dat het helend kan werken om dat zo te zien, maar wat jij zegt als je zelf een vader in je leven mist dan is dat ook een gat dat blijft. En misschien maar goed ook. Dat gedicht ken ik, dat raakt mij ook. Zoals ik al zei, mooie blog. Zalig Pasen!

    BeantwoordenVerwijderen