zondag 23 juli 2017

Let go!

In de blog die ik eerder vandaag postte (http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/2017/07/mijn-inner-wereld.html), schreef ik over het verblijven in mijn inner-wereld. Één van de symptomen daarvan is dat ik bijvoorbeeld social media open en blijf haken in mijn hoofd bij wat anderen posten. Het trekt 300 laatjes open aan (fotografische) afbeeldingen in mijn hoofd. Zo zag ik net een post van een FB-vriendin welke boeken ze meeneemt op vakantie. Één boek heeft de titel 'let go'. En dat is iets wat wel mensen je proberen te leren: 'laat los!' 'Dat is allang voorbij of het boeit überhaupt niet, en jij klampt je er nog aan vast', wordt dan tegen me gezegd. Of liever nog: 'laat het gaan in de handen van God'. 'Geef het over'. Zulke wijsheden zitten in mijn ziel geprent. 

 

Ik luister veel naar Groot Nieuws Radio. Daar komt de laatste weken veel dit lied voorbij: 


En ook op Groot nieuws radio, barst het van de liederen waar gezongen wordt over 'loslaten'. 'Let go'. 

Maar in dit nummer treffen mij deze twee regels: 

 


 

Het is uiteraard bedoeld in de trant van 'houd vol, geef niet op, verlies de hoop/moed niet, je bent sterker - meer een vechter - dan je denkt. Laat het niet zomaar uit je handen glippen.'

Is dat zo? Is die last niet te zwaar? 
In Exodus 14:14 staat dat de Heer voor je zal strijden. 

 

Ik die me zo gruwelijk in vanalles vastbijt en de controle krampachtig vasthoud, gebruik deze tekst vaak als hulp om het los te laten. Alleen in de ontspanning dat Hij de strijd overneemt (en overgenomen hééft - aan het Kruis), kan ik het overgeven - en volhouden. 

De tekst van een oud lied, zegt het ook: 

'Ga niet alleen door ’t leven
die last is u te zwaar
Laat Eén u sterkte geven
ga tot uw Middelaar
Er is zoveel te klagen
er is zoveel geweên
en zoveel leed te dragen, ga niet alleen
en zoveel leed te dragen, ga niet alleen.' 


Voor mij is de last van het niet-loslaten echt te zwaar. 
Met al mijn obsessies ga ik tot mijn Middelaar. 
Ik geef niet op, 
Al word ik nog zo rood, telkens als ik de controle dreig te verliezen. 
Juist op het kantelpunt van loslaten, word ik rood, 
Omdat het me dan nog niet lukt tot overgave te komen, maar het vasthouden niet langer lukt. 

Ook dit is een lijden. 
Horend bij mijn autistisch zijn. 
Telkens door dat rood heen moeten - loodzwaar. 
Maar komend tot overgave, 
- in de wijd open armen van mijn Middelaar - 
brengt Hij me naar groene weiden. 

Ik hoef niet meer te vechten. Ik laat los. 
Ik mag het overgeven en in ontspanning leven. 
Een dagelijkse strijd. 
Maar... ik geef het niet op! 
Totdat de strijd niet meer te strijden valt. 
Dan geef ik voor de miljoenste keer vrijwillig op.

1 opmerking: