woensdag 26 juli 2017

Waar wil ik naar toe?

Op sommige momenten in je leven is het goed jezelf die vraag te stellen: 'waar wil ik eigenlijk naar toe met mijn leven?'

Zo stelde ik vandaag ook die vraag aan mezelf. Ik pakte pen en papier om die vraag te beantwoorden. 
En ik was snel klaar. Mijn droom/behoefte voor de toekomst bestaat uit deze twee punten: 
  1. Het behouden van innerlijke rust en veiligheid ondanks de zware omstandigheden die op ons pad zullen blijven komen. 
  2. Dat de innerlijke rust en veiligheid steeds minder zal afhangen van de omstandigheden (als die ongewortelde boom, die alle kanten op waait) of de verschillende soorten en mensen en reacties om me heen. 
Meer dan dit droom ik niet. Als dit mijn eindbestemming is én de reis er naar toe, dan ben ik een gelukkig mens. 
Ik heb een lange weg afgelegd om te leren mijn onrust te herkennen én er op een dusdanige manier mee om te gaan dat ik de controle heb over mijn eigen leven. Dat ik het groen-oranje-rood proces herken én adequaat op mijn eigen gedrag reageer. Mijn wens is niet dat ik veel groen ben. Dat is onrealistisch. Maar de rust die ik steeds meer heb gekregen, door de controle over mijn eigen leven. Niet meer in paniek raken, maar zelf de regisseur. Geen afhankelijkheid of veiligheid bij anderen zoeken, maar mezelf veilig voelen, omdat ik weet dat ik mijn eigen groen-oranje-rood kan regisseren middels plannen. Ik kom van ver, maar mag steeds meer die rust genieten. En mijn wens is dat ik dat behoud. En makkelijk zal het nooit worden. Ik kan dromen over prachtige woonplekken voor jongste. Natuurlijk gun ik hem het allerbeste ook voor zijn leven. Maar hoe dat er concreet uitziet. Geen idee. In die zin is het niet anders als bij oudste. Je gunt voor elk kind dat het zijn of haar bestemming vindt in het leven. Gehandicapt of niet. Alleen bij jongste zal die bestemming er anders - en eenvoudiger - uitzien dan bij oudste. Maar je weet helemaal niet hoe het gaat lopen. En stel nou dat het een helse weg wordt... dan hoop ik dat ik daardoorheen zóveel tools heb ontwikkelt dat ik niet verdrink. Of omwaai met mijn korte wortels. Mijn wens is dus ook dat het steeds meer toe-eigenen van die rust en veiligheid zal leiden tot langere wortels. En ik ook steeds minder afhankelijk ben van externe prikkels. Omdat er hoe dan ook eeen basis is. 

Ik moet daarbij ook denken aan Jesaja 43:2-4 (BGT): 

2Als je door water heen moet, zal ik bij je zijn. Als je rivieren oversteekt, zul je niet verdrinken. Als je door vuur loopt, zul je niet verbranden. De vlammen zullen je geen pijn doen. 3-4Want ik, de Heer, ben jouw God. Ik ben de heilige God van Israël, en ik zal je bevrijden.

Israël, jij bent heel belangrijk voor mij, je bent heel veel waard. Ik houd zo veel van je! Voor jou gaf ik Egypte, Nubië en Seba weg. Voor jou geef ik alles weg, alle mensen en alle volken van de wereld.


Die rivieren, dat vuur, dat water. Het hoort bij het gebroken leven. En bij het ene leven soms wat meer dan bij het andere. Maar het zal me niet overspoelen, verteren of pijn doen. Hij bevrijdt me. Hij heeft me bevrijdt. Hij heeft me tools gegeven (via mensen) om beter met (over)prikkeling om te gaan. Om te voorkomen en om in te grijpen. Hij heeft me zelf-inzichten gegeven en zal er altijd bij zijn. 
Want: (gepersonaliseerd) Ingeborg, jij bent heel belangrijk voor Mij, je bent heel veel waard. Ik houd zo veel van je! Voor jou gaf Ik Egypte, Nubië en Seba weg. Voor jou geef Ik alles weg, alle mensen en alle volken van de wereld.

Waar ik naar toe wil? Naar een leven waarin ik - ondanks groen-oranje-rood en ondanks externe omstandigheden -  steeds dieper geworteld raak in rust en veiligheid. Door mezelf aangebracht, gecoacht door mijn Vader. Wetend waar ik vandaan kom. 

 


2 opmerkingen:

  1. Dat heb je echt super mooi verwoord en wat een mooi future heb je meid .....respect

    BeantwoordenVerwijderen